Rob Liefeld: The Worst Of The Worst!
filed under art & craft, us comics
Σκεφτόμουν να κάνω μια μακροσκελή εισαγωγή, σχετικά με το πόσο ευμετάβλητο είναι το γούστο του αναγνωστικού κοινού των comics και πόσο εύκολα μπορεί ένας δημιουργος να μετατραπεί από fan-favorite και ίνδαλμα των νέων ταλέντων (ή “ταλέντων”), σε “has been” και punchline καλοπροαίρετων ή κακοπροαίρετων αστείων.
Ενδεχομένως να συνέχιζα με μερικά παραδείγματα, που θα απεδείκνυαν το αληθές των γραφόμενων μου και θα κατακεραύνωναν το κοινό για τις “όπου φυσάει ο άνεμος” απόψεις του.
Έλα, όμως, που μερικές φορές το κοινό έχει δίκιο!
Για αρκετά χρόνια (κάπου εκεί, στο μακρινό παρελθόν των early 90′s) ο Rob Liefeld ήταν πιο hot και από φρεσκοψημένο quiche lorraine και ορισμένοι “ημίτρελοι” (yours truly among them) άκουγαν τα εξαμάξης, επειδή τολμούσαν να αμφισβητήσουν το υπερ-τεράστιο ταλέντο του. Ευτυχώς, όμως, το κοινό ήρθε στα λογικά του και κατάλαβε πως ο Rob Liefeld είναι, στην πραγματικότητα, ένας από τους πλέον ανίκανους σχεδιαστές που εχουν δουλέψει στα αμερικανικά comics και σίγουρα ο χειρότερος που έγινε ποτέ major superstar.
Αντί, λοιπόν, να κράξω (κατά την προσφιλή μου συνήθεια) τον “μέσο αναγνώστη”, αυτή τη φορά είμαι υπoχρεωμένος να του αποδώσω τα εύσημα, επειδή απέδειξε, με εμφατικό τρόπο τη γνωστή ρήση:
“You can fool some people all the time and you may fool all the people for some time. But you can’t fool ALL the people ALL the time!”
Αν αναρωτιέστε από που πήρα την αφορμή για αυτό το post, θα πω απλά πως έκανα ένα ξεσκαρτάρισμα σε κάτι σκόρπια bookmars και έπεσα πάνω σε αυτό. Απίστευτες μνήμες ξύπνησαν μέσα μου και πλημμύρισα από συναισθήματα που μόνο μια τόσο κατάφορη προσβολή όλων των αισθητικών αξιών ενός ανθρώπου μπορεί να επιφέρει. Holy fuck! Ο τύπος είναι χειρότερος απ’ ότι θυμόμουν! Με ένα σχεδόν μαγικό τρόπο, κάθε φορά που βλέπω τις παλιές δουλειές του, μου φαίνονται χειρότερες! (Σαν ένας… Bizarro Matt Baker, ένα πράγμα.)
Θα κλείσω με το προσωπικό μου “αγαπημένο”. Η παρακάτω εικόνα περικλείει, μέσα σε λίγα μόνο pixels, σχεδόν όλα όσα είναι “λάθος” στο artwork του Rob Liefeld. Cherish it and please, never forget!
recent posts
- ΘΕΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ: ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ
- MORNING GLORIES
- YU+ME = DREAM [E-STRIP JOINT #3]
- PREVIEWS PICKS (SEP 2010): The “Green” Pages
- INTERVIEW CORNER #11: Bill Griffith
- PREVIEWS PICKS (SEP 2010): The “Blue” Pages
- Back! – BAKUMAN
- 5 (+5) ΠPΟΣΦΑΤΑ ΝEA – V.43
related posts
same author
- PREVIEWS PICKS (AUGUST 2010): The “Green” Pages
- SAN DIEGO COMIC CON INTERNATIONAL 2010: Part 4
- Top 10 Alan Moore Comics: 7. WHATEVER HAPPENED TO THE MAN OF TOMORROW
- PREVIEWS PICKS (JUNE 2010): The “Blue Pages”
- R.I.P. Frank Frazetta (1928-2010)
- R.I.P Dick Giordano (1932-2010)
- COOL JERK VOL. 2: CHICKADOOWA (Not quite a review…)
- Marvel Bullpen: 1975!
Ανδρέας Μιχαηλίδης
Κώστας Λαμπρόπουλος
Θωμάς Παπαδημητρόπουλος
alex
Άγγελος zade
Παιδιά, κομίζετε Liefeld ες Αθήνας. Νομίζω υπάρχουν πολλοί άλλοι δημιουργοί από την “Χρυσή εποχή” των 90ς, που είναι εξίσου προσβλητικοί. Και πρέπει να μιλήσουμε και για writers που βελτιώθηκαν με τον χρόνο, αλλά άφησαν οικτρά grim and gritty uns, όπως πχ το run του Ed Brubaker στο Batman.
Ενδεχομένως να υπάρχουν και άλλοι εξίσου κακοί σχεδιαστές (όχι πολλοί, πάντως).
Πες μου, όμως, έναν που να έγινε τόσο μεγάλο όνομα με τόσο κακό σύνολο δουλειάς.
Γιατί και ο M.C. Wyman, ο Ken Lashley και ο Marc Pacella ήταν πολύ κακοί σχεδιαστές, που για ένα διάστημα 2-3 ετών στα 90′s έβρισκαν συνέχεια δουλειά και ενδεχομένως έβγαλαν αρκετά λεφτά με τα royalties που έδιναν οι μεγάλες εταιρίες τότε, αλλά superstars που να γίνονται ουρές στο SDCC για ένα αυτόγραφο τους, δεν έγιναν ποτέ…
Οι συγγραφείς είναι ένα άλλο, τεράστιο θέμα και νομίζω πως υπάρχουν πολύ διαφορετικές παράμετροι εκεί.
Αυτό το τελευταίο με τον Captain America, τι το ήθελες; Μου κατέστρεψες το απόγευμα.
thymamai otan eixa pesei pano sto sygkekrimeno link prin apo kana xrono k thymithika poso xalia einai o liefeld.to kako einai oti tosa xronia den exei veltiothei k katholou.
Τι να βελτιωθεί, φίλε Jim. O τύπος για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, κατόρθωνε να γίνεται χειρότερος με κάθε νέα του δουλειά. Ήταν σχεδόν τρομακτικό!
@Νικος
Είπαμε, never forget! Εμένα ένα γίνει τατουάζ στη μνήμη μου αυτό το εξάμβλωμα!
Endiaferon einai to poly kalo Supreme tou Alan Moore, pou sto 3o kai teleytaio TPB pou syllegei to run, apokta arketes selides me art apo ton Rob. Isws to 1o comic pou apotelei meigma Lila Pause kai skatwn.
Plaka exei kai ena comic, pou nomizw bgainei syntoma, kai apotelei synergasia Rob Liefeld kai Jeph Loeb. Legetai Smash kai basika prepei na einai rip-off tou Hulk. Mhn to diabasete, lousteite.
Απίστευτο το link, κάθισα διάβασα και τα 40 entries (eyebleed)! Πργματικά, ο Liefiled ήταν ίσως από τους χειρότερους που πέρασαν από τη Marvel στα 90σ (και έμεινε τόσο κακός), μαζί με τον Madureira (πλην του Deadpool mini – και προσφάτως δεν ήταν τόσο κακό και το Ultimates 3 σαν σχέδιο).
Ο Kevin O’Neill είναι χειρότερος.
Καλά υπάρχουν απίστευτες ιστορίες από τα χρόνια του Μοοre στην Awesome του Liefeld με το Supreme και τα άλλα.
Πού είχε μπλέξει ο άνθρωπος.
Pete, kala, apisteyto post-modern trolling. Kalo.
Εξηγήσου Κωστή.Στα ελληνικά.
Rob Liefeld όλα τα λεφτά! Υπάρχουν βέβαια και άλλοι, όπως ο απίστευτος Al Milgrom (θυμάστε West Coast Avengers; ) αν και αυτός δεν έγινε ποτέ σταρ.
e entaksei to na poume oti o milgrom einai xeiroteros apo ton liefeld einai poly travhgmeno.toulaxiston to sxedio stous west coast avengers eixe poly sosth anatomia se sxesh me otidhpote exei kanei o liefeld.kamia sxesh.
γεια σας.αυτο ειναι και το πρωτο μου post since my birth!!!απο την δικια μου γωνια η αιτια για αυτη τη καταντια που τραβηξαμε στη δεκαετια του 90 βρισκεται αρκετα χρονια πισω!οταν ο stan lee “επιννοησε”ενα καινουριο τροπο δημιουργιας κομικ λογω φορτου εργασιας,βαρεμαρας και οτιδηποτε αλλο σκεφτει κανεις ειχε και τα καλα και τα κακα του.δηλαδη μια απλη συνοψη του σεναριου και η ελευθερια του σχεδιαστη να την οπτικοποιησει οπως εκεινος θελει εθεσε καινουρια στανταρ στο σκιτσο καιτο storytelling.πολλοι αξιοι σχεδιαστες αναδηχτεικαν μεσα απο εκει και πολλα καλα κομικ εκτοξευσαν την φαντασια μας στα περατα του γαλαξια!στα κακα ομως ειναι οτι μεσα στους καλους μπηκαν και πολλοι ασχετοι και τυχαναρπαστοι με το μεσο.και οταν αυτο ακολουθειται απο ενα ρευμα? ….. αλιμονο.τοτε βγαινει ο rob και τοτε ασε…..για να καταλαβετε τι εννοω..http://www.youtube.com/watch?v=8Ansx4JChFE&feature=PlayList&p=8A8E438A70D559EA&playnext=1&index=32
και μπειτε στο νοημα.ο τυπος σχεδιαζει σταυροποδι!!!
οπως και επισης
http://www.youtube.com/watch?v=4RjwjOQBtAE&feature=related
για να πειστειτε!!!
απο εκει και περα τι περιμενετε?ανατομια?επαγγελματισμο?ελεος!!!!!
εκει ειναι που λες ναι το να σχεδιαζεις ενα κομικ που το σεναριο ειναι τοσο σπασαρχιδικο στη λεπτομερια και σου περιγραφει μεχρι και την παραμικρη καρφιτσα αλλα….αξιζει το κοπο διοτι αν μη τι αλλο ο σκιτσογραφος θα αναγκαστει να “μαθει” να σχεδιαζει και ο αναγνωστης δε θα τρεχει στον οφθαλμιατρο!!!!!!!!
υσ.το θεμα του σεναριου σηκωνει αλλη ,και πολλη μεγαλη , συζητηση!!!
de nomizo oti h katantia ton 90′s exei na kanei me ton stan lee.apla ekeinh th dekaetia(90′s) ta comics estiazan apokleistika sto sxedio k ayto eixe san apotelesma kapoious artists typou mcfarlane k liefeld na ginontai superstars k na analamvanoun k senario kai sxedio me oiktra apotelesmata.vale k ligo thn aplhstia ton ekdotvn me xillia dyo varriant,chromium,multiple covers kai de symmazeuetai+ola ayta ypo th stegh tou kai kala “collectible” kai exeis mia souma ths dekaetias.tou protou misou toulaxiston.
τον stan lee τον ανεφερα για ενα και μονο λογο,και ειναι καθαρα προσωπικη αποψη.διοτι πιστευω πως απο εκει και επειτα ξεκινησε η ανισορροπια στη δημιουργια ενος κομικ,και το κατα ποσο ελευθερος μπορει να ειναι καποιος που σχεδιαζει πανω στο σεναριο.και μη ξεχνας αλλο να εισαι jack “the king “kirby,να σου δινουν δυο προτασεις και να χτιζεις εναν κοσμο ολοκρηρο και αλλο να εισαι rob ,δηλαδη να σου γραφουν για εναν ολοκρηρο κοσμο και να σχεδιαζεις ενα τουβλο.το σχολιο σου για τη ροπη σωστο,αλλα δες και dc που κρατησε ενα επιπεδο ποιο ισορροπημενο(ειπαμε τα σεναρια χρηζουν αλλης κουβεντας).μπορει να μη θυμασαι τις ιστοριαρες αλλα δεν εχεις να θυμασαι και τις ακροτητες!βεβαια ολα αυτα γουστα ειναι αλλος τεινει προς το σχεδιο,αλλος προς το σεναριο και οι υπολοιποι προς τη χρυση τομη.διαλεγεις και παιρνεις!
οσο για τους σχεδιαστες της image μπορει να ακουστει λιγο χονδρο αλλα πιστευω πως ηταν η εκδικηση του καθε jack kirby οπου δεν αναγνωριστηκε παρα στο τελος της ζωης του,ενω εκεινοι αδραξαν καθε ευκαιρια και καθε σεντ που μπορουσαν.το ποσο καλο εκανε αυτο στα κομικς?ειναι στη κριση του καθενος…..
oson afora thn image pou aneferes den exo provlhma gia to gegonos oti artists san ton mcfarlane,silvestry,lee,liefeld theleisan na exoun perissotera dikaiomata(lefta) me th douleia tous,oute oti eginan dhmofileis.apla me enoxlouse to gegonos oti epeidh poulousan san artists tha prepe synepos na arxisoun na grafoun kai dika tous senaria.thymisou ton spidey tou mcfarlane px.kalo art alla xalia senario.
Θα γίνω party pooper…
Ομολογώ ότι έχω μια αδυναμία στα πρώτα βήματα του Liefeld, εποχες HAWK AND DOVE και NEW MUTANTS δηλαδή…
Το σχέδιο του, έβγαζε ένα δυναμισμό και μια νεανική ενέργεια, ενώ αυτά τα συγκεκριμένα comics που έφεραν το όνομα του, είχαν τουλάχιστον αξιοπρεπή σενάρια (ειδικά τα NEW MUTANTS της Louise Simosnon).
Την αδυναμία αυτή την καταχωρώ στον φάκελο με τίτλο ¨πρώιμα εφηβικά αναγνώσματα¨.
Α, και όποτε παραγγέλνω απο Mile High, προκειμένου να συμπληρώσω το ποσό για να πάρω free shipping, πάντα γλυκοκοιτάζω τα 5 πρώτα τευχάκια του YOUNGBLOOD. Έχω το #4 απο τότε που κυκλοφόρησε, και πάντα είχα μια διεστραμμένη περιέργεια να διαβάσω ολόκληρο το πρώτο storyline. Αφήστε που σε Fine είναι πάμφθηνα.
Γερνάω και το χάνω μου φαίνεται…
Παδικές ασθένειες, George. Πάρε δύο χαπάκια και έλα πάλι το πρωί για επανεξέταση. :p
Χωρίς πλάκα, πάντως, είναι αλήθεια πως και τα HAWK & DOVE και τα NEW MUTANTS είναι απείρως καλύτερα από τις μετέπειτα δουλειές του Liefeld. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την όλη φάση ακόμη πιο εξοργιστική. Θα το επαναλάβω: ο τύπος γινόταν χειρότερος με κάθε νέα του δουλειά!
Όσο για αυτό που λεει ο Μάριος, δεν είμαι σίγουρος πως φταίει το storytelling method του Stan Lee για τα χάλια των 90′s. Σαφώς υπάρχουν πολλά προβλήματα όταν αφήνεται μεγάλο μέρος του storytelling σε άπειρους και απαίδευτους σχεδιαστές, αλλά για το ότι κάποιος δεν γνωρίζει τα βασικά σε ανατομία και προοπτική, φταίνε σίγουρα και άλλα πράγματα…
Ορίστε, Γιώργο, τι μου έκανες. Με ανάγκασες να κοιτάξω στις κούτες μου (θυμόμoυν ότι είχα κάποια από τα πρώτα YOUNGBLOOD, αλλά τελικά ήταν τα STRIKEFILES).
Στα οποία STRIKEFILES το σχέδιο του Jae Lee είναι επίσης φριχτό και – σα να μην έφτανε αυτό – έχουν και δισέλιδα pin ups του Liefeld!
Τώρα, εμένα ποιος θα μου επιστρέψει την peace of mind μου;;;
Εμένα μου άρεσε το σχέδιο στα STRIKEFILES (*hides behind a big box*)
Και η ανατομία;
Τα πρόσωπα;
The humanity;
Τα πόδια ήταν τρίγωνα και οι αστράγαλοι ανύπαρκτοι.
Τα φρύδια ξεκινούσαν από τη μύτη και έβγαιναν έξω από το κεφάλι.
Αυτό το δέχομαι στον Super Mario που έχει τα φρύδια πάνω στο καπέλο του, αλλά μέχρι εκεί…
Μα, δεν ξέρεις; Όταν κάτι που είναι τεχνικά λάθος μας αρέσει, τότε το βαφτίζουμε “στιλιζάρισμα”.
Για αυτό, λοιπόν, ο Jae Lee είναι “στιλιζαρισμένος” και ο Rob Liefeld είναι απλά ατάλαντος…
Όλοι το κάνουν. Εγώ γιατί να το παίξω υπεράνω; :p
(Super Mario references? Sweet jesus!)
…Και υποθέτω όλοι εσείς που κράζετε ξέρετε, φυσικά, να σχεδιάζετε καλύτερα!!! Boys, ότι και να πείτε, όση κακία και να βγάλετε από μέσα σας, ο Liefeld έχει κάνει τόοοσα φράγκα που κανείς μας δεν θα δει ποτέ στην ζωή του. Δεν αντιλέγω στο ότι αρκετές φορές είναι ασχεδίαστος σε υπερβολικό βαθμό, μα δεν παύει να είναι ένας από τους 7 founders της Image, ενώ στα 90s το σχεδιαστικό στυλ του προαναφερομένου ήταν αυτό που “πούλαγε”! Μην ξεχνάμε ότι αν βλέπουμε σήμερα υπεργυμνασμένους μαντράχαλους, ασήκωτα όπλα-κανόνια και γυναικάρες που για να γλύψεις τα πόδια τους χρειάζεσαι 2 Gatorade, το οφείλουμε ούτε λίγο ούτε πολύ στον Rob Liefeld… Τέλος, το Wizard (στο οποίο έχει κάνει τα περισσότερα εξώφυλλα μετά τον Bart Sears) καθώς και τρεις διαφορετικές εταιρίες κόμικς, ζητούν κατά καιρούς να τους σχεδιάζει από Pinups και Covers μέχρι Interior Art! Εμένα αυτό κάτι μου λέει! Θα με πείτε ξενέρωτο, αλλά θα προτιμούσα να σταματήσει αυτή η κατινιά…
Steve αυτό είναι θέμα οπτικής: αν αυτοί που όφειλαν να ασκούν κριτική στα comics ήταν άλλοι σχεδιαστές, και μάλιστα καλύτεροι από το αντικείμενο κριτικής, τότε δεν θα έπρεπεπ καν να διαβάζουμε εμείς comics ή αλλιώς να διαβάζουμς οτιδήποτε πέσει στα χέρια μας, δίχως να σκεφτόμαστε αν μας αρέσει ή όχι.
Το ότι έιναι ένας από του 7 founders της Image amounts to… exactly nothing. Ειδικά τα comics της Image εκείνης της εποχής (τα οποία, ναι, διάβαζα – υπήρξα και εγώ βούρλο έφηβος) στη συντριπτική πλειοψηφία είναι trash.
Το ότι πούλαγε πολύ, επίσης δεν λέει τίποτα περισσότερο από όσο ότι αντίστοιχα, μια τεράστια πλειοψηφία γυναικών λατρεύει τα prada. It was a trend. Αυτό που πραγματικά αξίζει, είναι αυτό που, διαβάζοντάς το χρόνια αργότερα, ή διατηρεί την καλλιτεχνική του αξία στο εκπαιδευμένο μάτι ή έχει να δώσει κάτι που προηγουμένως δεν είχες δει.
Τέλος, το γεγονός των υπερμούσκουλων και ποδιών χριζόντων gatorade δεν είναι κάτι που θεωρώ καλό στα comics, στην ποσότητα που εμφανίζεται, αλλά pointless.
συμφωνω με τον Ανδρεα ,καθως με αυτη την λογικη ουτε κριτικη θα μπορουσαμε να κανουμε σε μια ταινια στο σινεμα καθως δεν ειμαστε του χωρου,ουτε αν μας αρεσει ενα τραγουδι που ακουμε μιας και δεν το εχουμε σπουδασει!κακα τα ψεμματα οταν εκδιδεις κατι προς τα εξω εκτος της αποδοχης που ζητας πρεπει να δεχτεις και την κριτικη,οποια και αν ειναι αυτη!οσο για αυτα που οφειλουμε στον rob απο τα τρια που εγραψες ειναι μονο τα υπερμεγεθη,ανυπαρκτα σε αυτη τη διασταση στραβα σχεδιασμενα οπλα!τα υπολοιπα δυο τα λανσαρε καποιος κοντουλης σχιστοματης απο την σεουλ ονοματι….κατσε να δεις…ααα..ναι jim lee.o rob απλα ακολουθουσε με ξερη και αταλαντη αντιγραφη!
ξερεις και το να αντιγραψεις θελει την μαεστρια του!!μα ουτε και εκει ρε σεις..ουτε και εκει!!οσο για τα λεφτα που εβγαλε τα επενδυσε σε ενα καρο μικρες εταιρειες κομικ που δεν τις θυμαται ουτε η εφορια της αμερικης οτι υπηρχαν!!δε πετυχε καμια.
οσο για το founding member?there is also something else you might forget!oτι εφαγε το σουτ της ζωης του απο ολους τους υπολοιπους ποιος το ξεχναει?οταν η image εκδοσε ενα τομο για τα δεκα χρονια της εκεινος ηταν απων!!!δε θελουν ουτε να τον θυμουνται!!!
τωρα αν ο τυπος αρεσει σε καποιους δικαιωμα τους!δικαιωμα μου ομως ειναι και εμενα να μην μου αρεσει και ας μην σχεδιαζω καλυτερα απο εκεινον!!τουλαχιστον ομως μπορω να το αποδειξω!
@Steve Agoto
Den einai ligo padariwdes to epixeirima “ama den ksereis na sxediazeis mhn krineis ta sxedia tu allou”?
Polloi apo mas/sas exun arketa ekpaideymeno mati (ok asto afto, den einai kan thema ekpaideymenou matioy), krish kai stoixeiwdeis gnwseis anatomias (kathrefti exeis spiti su..?) wste na katalavainun ti xalias einai o Liefeld.
Den einai katinia na peis oti o tade einai XALIAS alla evgale lefta epidi k emeis xalies eimaste k pame k ta agorazume. Realismos legetai
:P:P
@ Έλλη
Κι εγώ παιδαριώδες το θεωρώ. Αλλά, δυστυχώς, ένας από τους δημοφιλέστερους έλληνες δημιουργούς comics, προφανώς διαφωνεί μαζί μας, καθώς έχει διατυπώσει αυτή την άποψη δημοσίως!
Egw den eimai apo tous dhmofilesterous ellhnes dhmiourgoys comics, me kanei ligotero credible sto na diatypwnw apopsi afto?:P
Ήσουν όμως mod/admin στο forum όπου ειπώθηκε. So there! :p
Πιστεύω στην ανταλλαγή απόψεων και στη ελευθερία του λόγου, αλλά δεν μ’ αρέσει να λέγονται πράγματα εναντίον κάποιου και αυτός να μην μπορεί να αμυνθεί απέναντι σ’ αυτά… Όλοι (σας πάω και στοίχημα) έχουμε βρεθεί στη θέση να λένε άλλοι “λαλακίες” πίσω από την πλάτη μας κι εμείς να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας. Υποστηρίζω πως αν δεν σ’ αρέσει το κόμικ, μην το αγοράσεις το καταραμένο (το ίδιο ισχύει και για τις ταινίες, τα μουσικά κομμάτια κτλ.)!!! Ωραία, και το Transformers ήταν αθλία ταινία, με απίστευτα FXs…. Δεν μου άρεσε, δεν το κράζω, επιλέγω όμως να μην το ξαναδώ! Δεν θα έλεγα trash τα WildC.A.T.s, Cyberforce, Wetworks, Spawn και Savage Dragon (τα αρχικά S.D. είχαν κάποιο ενδιαφέρον, μετά τα έκοψα, δεν έβγαινα οικονομικά
) Όσο για τις εταιρίες που επένδυσε τα λεφτά του ο Liefeld, μπορεί να μην υπάρχουν πια, αλλά μέσα απ’ αυτές αναδείχτηκαν καλλιτέχνες όπως ο Greg Capullo και ο Angel Medina τους οποίους θαυμάζω αρκετά! Τέλος, δεν είναι παιδαριώδες να καλύπτετε κάτω από την φράση “εκπαιδευμένο μάτι” το γεγονός ότι απλά η συζήτηση βγάζει μια κακία..?! Πάντως έχω πάρα πολλά τεύχη του Liefeld και πέρα από κάτι στραβά πόδια και κάτι @@ τύπου Captain America (βλέπε Φώτο), είναι καλός… Το νέο Onslaught του μου άρεσε, όπως και τα Judgment Day και Armageddon. Αναρωτιέμαι πάντως πως και ΔΕΝ έχετε θάψει ακόμα τον Romita Jr ή τον McFarlane…
PS: Ναι, ξέρω τον Jim Lee, έχω όλη σχεδόν την δουλειά του…
Steve συγκρίνεις ανόμοια μεγέθη: ο Liefιeld δεν είναι φιλαράκι μας και “τον θάβουμε πίσω από την πλάτη του”. Αυτό έιναι λογική δημοτικού. Είναι δημόσιο πρόσωπο, δημιουργός που εκθέτει τη δουλειά του στο κοινό και κρίνεται από αυτό. Με ποια λογική η κριτική αυτή είναι “κακία”; Στην τελική την γκόμενα μας έφαγε; Δεν έχουμε να χωρίσουμε κάτι μαζί του: απλά είναι εμπεριστατωμένα και στοιχειοθετημένα κακός και δυσανάλογα προβεβλημένος δημιουργός.
Επίσης το γούστο και η άποψη αναπτύσσεται με την ηλικία και την τριβή με το μέσο: ο Capullo μου άρεσε πολύ όταν τον πρωτοείδα στο Spawn #32 και για πολλά τέυχη ακόμα, αλλά κάπου ποια από τις ιστορίες με την επιστροφή του Curse το ξεφτίλισε. Ειδικά το Creech, είναι σχεδόν τίγκα λεπτομέρεια σε σκιές, αλλά δίχως artwork το οποίο να πλαισιώνεται από όλα αυτά τα εφέ.
Επίσης, η λογική “το είδα / διάβασα και μετά δεν το ξαναδιαβάζω / βλέπω”, είναι ένας τύπος σιωπηλής διαμαρτυρίας. Fine with me, αλλά εγώ θέλω η διμαρτυρία μου για το hype ενός ανάξιου καλλιτέχνη να ακουστεί, οπότε τη γράφω, τη συζητάω, ανταλλάζω απόψεις. Επίσης, αν σε ενοχλέι η ιδέα ότι γράφουμε Ελληνικά, που δεν καταλαβαίνει ο δημιουργός, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι που γράφουν ανά το internet αντίστοιχες απόψεις, αγγλιστί και αν θέλει, ο Liefield έχει τις άκρες να κάνει ότι statement θέλειγια να “αμυνθεί”.
Αναφορικά με άλλα επιμέρους: το Spawn, από ένα σημείο και πέρα δεν είναι απλά trash, είναι προσβολή στη νοημοσύνη του μέσου ανθρώπου και ο McFarlane ήταν καλός όσο ήταν δημιουργός, δηλαδη πριν γίνει έμπορας. Πετυχημένος έμπορας, no doubt και respect για αυτό (σε αντίθεση με τις αδιάφορες εταιρείες του Liefield και προτείνω να διαβάσεις το Drawing From Life: Vignettes #1 του Jim Valentino για να δεις ορισμένα πράγματα σχετικά με το θέμα της Image), αλλά σαν δημιουργός έπαψε να υπάρχει όταν έδωσε το Spawn σε τελείως άλλα χέρια και το γύρισε τελείως σε φιγούρες, video-games κλπ.
Ο Romita Jr. είναι σε τελείως άλλη κλίμακα σε σχέση με αμφότερους.
Αν και με πρόλαβε ο Ανδρέας νομίζω πως έχει νόημα και η προσωπική μου άποψη επί του θέματος
Μιλώντας σα συντάκτης του Comicdom αυτό που θεωρώ πως κάνω είναι να καταθέτω δημοσίως την προσωπική μου άποψη για κάποιο comic ή δημιουργό ή event ή νέο που αφορά τα comics.
Το να πω την άποψη μου για κάποιο comic που βρήκα καλό το θεωρώ εξίσου σημαντικό με το να την πω για κάποιο που θεωρώ απαράδεκτο. Το να παροτρύνω κάποιον που μπορεί να εκτιμά την άποψη μου (έστω ότι υπάρχει κάποιος τέτοιος) να ξοδέψει κάποια χρήματα είναι εξίσου σημαντικό με το να προστατέψω το ίδιο άτομο από το να σπαταλήσει κάποιο ποσό ή να του προτείνω κάτι άλλο που νομίζω πως αξίζει περισσότερο.
Εγώ τουλάχιστον αυτό αναζητούσα όσο ήμουν αναγνώστης αυτής της σελίδας (και του έντυπου παλιότερα) και νομίζω πως βγήκα κερδισμένος από αυτό.
Στο θέμα Liefeld τώρα, συγκεκριμένα, το θέμα δεν είναι να “θάψουμε” όπως λες τον αλφα ή βήτα δημιουργό. Έχει νομίζω ιδιαίτερη σημασία να καταλαβαίνουμε πότε πέφτουμε θύματα του hype ενός δημιουργού ή και του πόσο θύματα πέσαμε, ώστε και να αποφεύγουμε τέτοιες παγίδες στο μέλλον αλλά και στο να συνειδητοποιούμε το τι είναι αυτό που αξίζει σε μια σελίδα comics και τι (αν και προσωρινά hot) είναι κακόγουστο.
Τώρα αν εσύ θα ήθελες να διαβάζεις ένα blog με γεμάτο ευχολόγια και θερμές κριτικές και όχι την ειλικρινή άποψη των συντακτών του είναι βεβαίως δικαίωμα σου, αλλά κάτι στο οποίο δε θα είχα καμιά διάθεση να συμμετέχω.
Φίλε Αντρέα, διαπιστώνω πως δεν έχουμε καθόλου ίδιες Κόμικ αδυναμίες… Εμένα ο Capullo μου άρεσε από την επιστροφή του Curse και μετά, ενώ και οι δυο τριλογίες Creech κατατάσσονται στα αγαπημένα μου mini series (μετά τα Violator, Alan Moore, Bart Sears)! “Το Spawn, από ένα σημείο και πέρα δεν είναι απλά trash, είναι προσβολή στη νοημοσύνη του μέσου ανθρώπου” Για μένα μετά το 100 η σειρά έπρεπε να είχε σταματήσει… Αν την αγοράζω ακόμα, είναι λόγο του artwork (Whilce Rocks!!!)… Σ’ αντίθεση με σένα, δεν μ’ αρέσει το στυλ του Valentino, όσο για τον Romita, διάολε, οι χαρακτήρες του Δεν έχουν λαιμό!!! Και με παρεξηγήσατε, αυτό που δεν μ’ αρέσει δεν είναι οι ανταλλαγή απόψεων, αλλά η δημιουργία συνειδήσεων (αν μπορούμε να κάνουμε χρήση του όρου). Δηλαδή το “παίρνω χαπάκια να ξεχάσω τι είδα” ή “ο ΤΑΔΕ είναι χάλιας” δεν είναι για μένα σοβαρή κριτική με επιχειρήματα. Ίσως να το έχω πάρει άσκημα διότι έχω κριθεί και εγώ από άτομα του χώρου, με “εκπαιδευμένο μάτι” (οι οποίοι μάλιστα σχεδιάζουν ταπετσαρίες
) και δεν μου άρεσε καθόλου… Τέλος, και για τους Turner και Wieringo τα ίδια δεν λέγονταν; Ότι ο ένας σχεδιάζει προφίλ όλη την ώρα, ενώ ο άλλος “παιδιαρίζει” σχεδιαστικά!? Ξαφνικά πέθαναν και ο κόσμος όχι μόνο σταμάτησε να τους κρίνει, παρά ξαμοληθήκαν όλοι στο ν’ αγοράσουν δουλειές τους… Ξέρω άτομα που τους έκραζαν όσο ήταν ζωντανοί και μετά το καλοκαίρι μου μόστραραν υπογεγραμμένα σκιτσάκια. Δεν άλλαξε κάτι στο σχέδιο, απλά τα άτομα ή υποκρίνονταν ή υποκρίνονται… Πιστεύω πως συμβαίνει κάτι παρόμοιο με αρκετούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου και του Liefeld (αν και στην περίπτωση του έγινε το αντίθετο, πρώτα τον “πήγαιναν” μετά τον θάψαν 
). Τι πιστεύετε;
Εγώ πάλι νομίζω πως παρά τον θάνατο του ο Turner δεν έχει βελτιωθεί καθόλου :/
Εμένα πάντως είναι απο τους αγαπημένους μου pencilers (μετά απο Jim Lee Claudio Castellini και Capullo)
Oson afora ton Turner kai ton Romita jr pragmatika tous theoro poly kalous artist kai mou aresoun gia ayto pou kanoun.o liefeld imo de sygkrinetai mazi tous.eidika ta run tou romita jr se iron man kai amazing spider-man periodou roger stern htan fovera.o capullo epishs mou aresei asxeta an to spawn travhkse perissotero san seira apo oti tha prepe.telos efoson kapoios ekdidei th douleia tou kai amoivetai gia ayth den mporei na einai yperano kritikhs.kanenas apo olous aytous den kanei mono texnh.einai douleia kai milame gia viomhxania kai efoson oloi mas dinoume lefta na paroume ta comics exoume oxi mono dikaioma alla kai ypoxreosh na ta krinoume.a kai kati allo,eimai enoxos exo kai go teyxh tou liefeld apo palia x-force.
Φίλε Steve, καταρχήν το προσωπικό γούστο του καθενός is just that, οπότε δεν τίθεται θέμα εκεί. Δεν θα σου πω ότι κακώς σου αρέσει το Creech, ή ο Portacio ή οτιδήποτε άλλο. Από την άλλη, το “παίρνω χαπάκια για να ξεχάσω τι είδα” π.χ., είναι επίσης μια προσωπική άποψη, ιδιαιτέρως αρνητική, αλλά και πάλι, θέμα γούστου. Τα επιχειρήματα μαπίνουν στο παιχνίδι όταν γίνεται η ανάλυση πάνω στα υπαρκτά λάθη ή προτερήματα.
Αναφορικά τώρα με τη δική σου εμπειρία κριτικής από ανθρώπους του χώρου, αυτό είναι ένα βίωμα που διαμορφώνει την ευαισθησία σου στο θέμα, σύμφωνοι, αλλά δεν αλλάζει κάτι άλλο. Εγώ δεν μπορώ να σχεδιάσω ούτε stick figures για να σώσω τη ζωή μου, πόσο μάλλον να εκθέσω τα “σχέδιά” μου στο κοινό. Ωστόσο γράφω και σε κάθε ευκαιρία, εκθέτω το γράψιμό μου σε όποιον σχοληθεί να το διαβάσει. Κάνοντάς το αυτό, αποδέχομαι ότι θα ακούσω τα καλά, τα άσχημα, τα προσβλητικά ίσως (has happened), ακόμα και τα φθονερά σχόλια (αν υποθέσουμε ότι κάποιος ζηλεύει το γράψιμό μου – λέμε τώρα).
Το γεγονός ότι έκανα το βήμα να βγάλω το δημιουργημά μου από το απόλυτο σκοτάδι του μυαλού, του τετραδίου ή του δωματίου μου, σημαίνει πως αποδέχομαι το ότι θα είναι διαθέσιμο για ανάτμηση από τον οποιονδήποτε το πάρει στα χέρια του, είτε είναι σχετικός, άσχετος, συγγραφέας, δολοπλόκος, whatever. Αυτό είναι το τίμημα της δημοσιοποίησης μιας δουλειάς.
Επαναλμβάνω, αναφορικά με το εκπαιδευμένο μάτι, ότι ΔΕΝ έχει σχέση αν ο άλλος είναι σχεδιαστής ή όχι (πόσο μάλλον καλός ή κακός), παρά μόνο σε πολύ ειδικές περιπτώσεις και για τεχνικές λεπτομέρειες. Εκπαιδευμένο μάτι έιναι αυτό που έχει απαλλαγέι από τον (αρκετά αθώωο και αγνό, με τον τρόπο του) ενθουσιασμό του “φρέσκου” (usually, νεαρού εφήβου) αναγνώστη και μετά από την ενασχόλησή του με το μέσο, είναι πλέον ικανό να εκτιμήσει και αντίστοιχα, να κατακρίνει την ουσία αυτού που διαβάζει / βλέπει.
Το θέμα του θανάτου και του popularization το οποίο “απολαμβάνει” ένας νεκρός δημιουργός, αυτό σχετίζεται με όρους αγοράς, συλλεκτικότητας, ακόμα και ενοχής απέναντι σε κάποιον που έχει πεθάνει και ΟΝΤΩΣ δεν μπορεί πια να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ωστόσο, όταν κατακαθίσει η σκόνη, κατσταλάζουν ακι οι απόψεις. Ήμουν από τους ανθρώπους που κάποτε έτρεφε μεγάλες ελπίδες για τη δουλειά του Tutner, ειδικά όταν ξεκίνησε το Fathom (το Witchblade, με ελάχιστες εξαιρέσεις ορισμένων mini, ποτέ δεν μου άρεσε σχεδιαστικά). Πολύ, μα πάρα πολύ γρήγορα τον βαρέθηκα λόγω της σχεδιαστικής επαναληπτικότητάς του και ακόμα όταν του έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία με το Soulfire, απογοητεύτηκα έτι περαιτέρω.
Πλέον έχει πεθάνει και είναι κρίμα και πολλά μπορούν να ειπωθούν για τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο και το ότι δεν έπαψε να σχεδιάζει ακόμα και στην κατάστασή του. Ωστόσο, δεν αλλάζει το γεγονός που αποδείκνυει περίτρανα ένα οπισθόφυλλο του Wizard: ήξερε να σχεδιάζει ΜΟΝΟ μια γυναίκα και να της αλλάζει μαλλιά και ρούχα.
Και ποιος δεν έχει μερικά X-FORCE του Liefeld; Εγώ μάλιστα σκέφτομαι να πάρω και αυτά που μου λείπουν!
Αλήθεια, το #8 το θυμάται κανένας – εκείνο που πετάχτηκε ξαφνικά ο Mignola; Πόσο υπέροχα παράταιρο ήταν…
…”ήξερε να σχεδιάζει ΜΟΝΟ μια γυναίκα και να της αλλάζει μαλλιά και ρούχα”
Χαχαχαχα! Και ο Λευτέρης του Jemma το ίδιο μου λέει
Αν και λίγο πολύ, όλοι κατά καιρούς έχουν κάνει κάτι παρόμοιο, ειδικά όταν βαριούνται (οι σχεδιαστές των 90s περισσότερο), ξεσπούν σε αγαπημένους μας ήρωες. Αν και γουστάρω τρελάαα το στυλάκι του Madureira, οι Cannonball/Ice Man και Gambit/Garrison έμοιαζαν εκπληκτικά… Πάντως, γουστάρω που τα λέμε guys… Δεν ήξερα για το site και για το ότι μπορώ να ανταλλάζω απόψεις με άτομα του χώρου… Είμαι φαντάρος και έχασα επεισόδια 
Μέχρι στιγμής μόνο με τον Μάκη, Λευτέρη και Θοδωρή του Jemma μιλάγαμε για κόμικς!
Σε αυτό που είπε ο Steve, σχετικά με την αγιοποίηση ορισμένων δημιουργών μετά το θάνατο τους, έχει σίγουρα κάποιο δίκιο.
Προσωπικά, το είδα πολύ πιο έντονα στον Turner, παρά στον Wieringo, κυρίως επειδή ο πρώτος είχε και πολύ περισσότερους “επικριτές” όσο ήταν εν ζωή, ενώ ο δεύτερος είχε να αντιμετωπίσει μόνο όσους τον κατηγορούσαν για υπέρμετρο “καρτουνισμό”.
Προσωπικά, ο Ringo μου άρεσε πάρα πολύ, ενώ έβρισκά και πολλά θετικά στον Turner, κυρίως στο στήσιμο των εξωφύλλων του. Αδιαμφισβήτητα, θεωρώ και τους δύο σκάλες ανώτερους από τον Liefeld!
Αν μη τι άλλο, και οι δύο προσπαθούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας τους, να βελτιωθούν και να διορθώσουν τις όποιες αδυναμίες τους. Και αυτή ακριβώς είναι η σημαντικότερη ένσταση μου σχετικά με τη δουλειά του Lielfd: Καμία πρόοδος! Το αντίθετο μάλιστα…
Γεια και από μένα.
Επειδή μερικούς τυχαίνει να τους γνωρίζω από το πολύ μακρινό παρελθόν και επειδή και τότε ήξερα πως δεν είχαν διαβάσει πάνω από 5-10 τεύχη από κόμικς του Liefeld και επειδή είναι λίγο δύσκολο να έχει αλλάξει αυτό στα ενδιάμεσα χρόνια εξακολουθώ να πιστεύω πως όποιος δε διάβασε ποτέ του και δεν μπήκε ποτέ του στο Liefeld Universe δεν μπορεί να κάνει “σωστή” κριτική. Και το “σωστή” πάει στο αντικειμενικά “σωστή”. Έγινε μόδα κάποια στιγμή όποιος έκραζε το Liefeld να είναι και Trendy και με λύπη μου βλέπω κάπως έτσι να αντιμετωπίζεται ακόμη. Ότι και να λέτε πάντως καλώς ή κακώς έβαλε μεγάλο το στίγμα του στον χώρο των κόμικς και ειδικά στη δεκαετία του 90 ήταν στην κορυφή. Δεν ξέρω πόσους δημιουργούς ξέρετε να έχουν δημιουργήσει τόσους χαρακτήρες σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, πόσους δημιουργούς ξέρετε να έχουν συμμετοχή σε τόσα πολλά κομικς ανά μήνα, πόσους 20χρονούς ξέρετε που το κομικ τους πούλησε 5 εκατομμύρια (X-Force), κλπ κλπ. Θα θυμίσω τα Extreme Studios που απλά γελάτε (μάλλον) όσοι τα ακούτε. πλην όμως αν κάποιος μπει στον κόπο να ψάξει πόσοι και ποιοι σημερινοί και του παρελθόντος σουπερσταρ ξεκίνησαν από εκεί θα εκπλαγείτε.
Επιπλέον θα έλεγα πως η σύγκριση στην εξέλιξη κάποιου δημιουργού που απλά ζωγράφιζε κάθε μήνα και κάποιου δημιουργού που έστησε μια αυτοκρατορία είναι ατυχής. Προφανώς και ο δεύτερος δεν είχε το χρόνο αν θέλετε για την απαραίτητη βελτίωση πλην όμως έχτιζε αυτοκρατορία που δε νομίζω πως πρέπει να περνά στα ψιλά. Για να μη σας κουράζω περαιτέρω θεωρώ έυκολη κριτική την εμμονή στο ζωγραφικό του στυλ που στην τελική ρε παιδί μου είναι και στο γούστο του καθενός. Ας τον κριτικάρουμε για το σύνολο της δουλειάς του όχι για τα ίδια και τα ίδια. Θα σας παραθέσω κλείνοντας μια μεγάλη αλήθεια που την είπε ο ίδιος και μπορεί να ενοχλεί αλλά τι να κάνουμε. “I am in the enviable position of being able to come and go as I choose and my creations are prominently displayed throughout the halls of Marvel and Image as well as on the racks of Comic retailers throughout cons such as NYCC. I built my real estate in this business. it doesn’t matter whether or not you respect it or not, it exists, period. And it is mine”.
Για τους (πολύ) παλιούς
Κώστας ο Liefeldάκιας με το άρθρο για την Image στα πρώτα, πρώτα βήματα του έντυπου τότε comicdom. Χαιρετίσματα σε Δημήτρη και Ηλία.
Κώστα καλησπέρα. Χαίρομαι πολύ που σε ξανακούω, γιατί είχαμε χαθεί εδω και πολύ καιρό.
Δεν θα μπω στη διαδικασία να ξεκινήσω debate μαζί σου για το πόσο καλός ή όχι είναι ο Liefeld. Άλλωστε, οι απόψεις και των δυο μας είναι καταγεγραμμένες.
Αυτό που θέλω να ξεκαθαρίσω, όμως, είναι πως η φράση με την οποία ξεκινάς το κείμενο σου, πολύ απλά δεν ισχύει – τουλάχιστον για μένα!
Διάβαζα ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ τα NEW MUTANTS του Liefeld, συνέχιζα μετά διαβάζοντας ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ τα X-FORCE του Liefeld και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των 90′s διαβάζοντας ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ τα YOUNGBLOOD του Liefeld. Επίσης, έχω διαβάσει τις περισσότερες δουλειές που έκανε ο Lielfed μετά που έφυγε από την Image (έχοντας μάλιστα γράψει και review για κάποιες από αυτές!)
Για να ισοπεδωθεί ακόμη περισσότερο η λανθασμένη εκτίμηση σου, πρέπει να τονίσω πως ήδη από το 1991 είχα διαβάσει και το HAWK & DOVE του Liefeld, το οποίο είχε κάνει από τα τέλη των 80′s (ΠΡΙΝ από τα NEW MUTANTS!), στην DC (Ναι, τότε που ακόμη δεν ήταν hip να διαβάζει κανείς DC).
Συνεπώς, δεν ξέρω από που ακριβώς βγαίνει το εντελώς αστήρικτο συμπέρασμα σου περί ανθρώπων που “δεν είχαν διαβάσει πάνω από 5-10 τεύχη από κόμικς του Liefeld”, αλλά τουλάχιστον στη δική μου την περίπτωση δεν ισχύει. (Απ’ όσο γνωρίζω, ούτε στην περίπτωση του Ηλία ισχύει, αλλά θα τον αφήσω να μιλήσει ο ίδιος για τον εαυτό του – αν το επιθυμεί)
Δεν τίθεται θέμα αν είναι καλός ή όχι. Γούστα είναι αυτά. Αν θεωρείς υπερβολικό το εισαγωγικό μου σχόλιο ευχαρίστως το ανασκευάζω.
Να αθροίσω όμως:
New Mutants περίπου 14 τεύχη
X-Force περίπου 12 τεύχη
Hawk And Dove 5 τεύχη
Youngblood 10 τεύχη.
Σύνολο 41 τεύχη (σωστά λοιπόν δεν είναι 5-10, το οποίο ήταν σχηματικό άλλωστε). Τυχαίνει στη συλλογή μου να έχω περισσότερα από εκατοντάδες τεύχη Liefeld related. Κάνοντας τη διαίρεση θα δεις ότι το ποσοστό που αντλείς την αντίστοιχη εμπειρία είναι μικρό. Και θα τονίσω πως η εποχή του Liefeld ως δημιουργός με εντατικούς ρυθμούς είναι εκείνα τα εκατοντάδες τεύχη που σου λέω σε Malibu/Image/Maximum/Awesome. σημ:Τις μετά Image δουλειές του δε τις μετράω γιατί εκεί πια για εμένα διαλύθηκε κάνοντας πράγματα που δεν ήθελε αλλά αναγκαία για να μείνει στο “προσκήνιο”.
Δημήτρη παλιέ φίλε σκοπός δεν ήταν να αντιπαρατεθώ λέγοντας παράξενα, αλλά Υπεράσπιση όταν βαράνε όλοι αν και δηλώνω εξαιρετικά έκπληκτος με το γεγονός πως ακόμη 1-2 εδώ μέσα, τουλάχιστον δεν είναι εντελώς αρνητικοί.
1. Εμμ, φαντάστηκα πως ήταν προφανές πως δεν έχω διαβάσει ΜΟΝΟ αυτά τα τεύχη του Liefeld (μα, στ’ αλήθεια, έκατσες και τα μέτρησες;;;)
2. Αν πιστεύεις πως 41 τεύχη (εγώ δεν τα μέτρησα – I’ll take your word for it) δεν είναι αρκετά για να καταλήξει κάποιος για το αν ένας σχεδιαστής είναι καλός ή όχι, τότε ξεκινάμε από εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες.
3. Πάντως, το γεγονός ότι δηλώνεις έκπληκτος που βρίσκεις υποστηρικτές του Liefeld, μάλλον σημαίνει κάτι – όσο κι αν δε θες να το παραδεχτείς…
1. lol Δεν έκατσα να τα μετρήσω. Τα ξέρω απέξω.
2. Λέω πως ως δημιουργός τα πολλά που τον (κατα)κρίνουν τα έκανε σε εταιρεία/κομικς/περίοδο που μάλλον δεν έχεις διαβάσει.
3. Ναι δηλώνω έκπληκτος που (δες τώρα προΥποθέσεις) στην Ελλάδα με το μικρό αναγνωστικό κοινό, που οι περισσότεροι ξέρουν Marvel και DC, που τα μόνα μέρη για να αγοράσεις (τότε) Image comics ήταν 3-4 μαγαζιά σε ολόκληρη την Αθήνα (και ίσως σε ολόκληρη την Ελλάδα με μια δόση υπερβολής), που στους φίλους του comicdom (τότε) δεν βρήκα κάποιον σε τέτοια γούστα (όχι απαραίτητα Liefeld, αλλά σε αυτό το είδος/στυλ), που τον συγκεκριμένο δημιουργός από μια στιγμή και μετά τον έκραζαν από παντού, όλα τα παραπάνω μου δημιούργησαν την έκπληξη.
Αλλά Δημήτρη είμαι σίγουρος πως ξέρεις ότι οι fan του εν λόγω κυρίου είναι πολλοί και όχι σε αμελητέα ποσότητα.
Και κλείνοντας, ναι είχε πολύ Hype ως δημιουργός στην αρχή, αλλά (και διάψευσέ με αν αυτό που λέω δεν είναι αλήθεια) είναι από τους λίγους (αν όχι ο μόνος) που έχει φάει τόσο κράξιμο πολύ σύντομα με την κορυφή του Hype, για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμη και όταν δεν είναι ενεργός. Πάντως το λιγότερο είναι αδικαιολόγητο το “the worst of the worst” στον τίτλο του θέματός σου, αφού όσο και αν δεν εκτιμάς τη δουλειά του έχει κάνει και αφήσει έργο παντού κάτι που δεν αμφισβητείται νομίζω. Και μόνο που τον ασχολούμαστε ενώ δεν είναι ενεργός πια, κάτι λέει.
pantws sto link me ta “The 40 Worst Rob Liefeld Drawings” ta sxolia tou syggrafea tou ar8rou einai toulaxiston apolaustika. klaiw apo ta gelia…para8etw merika apo ayta:” Domino is right, though, she’s getting too old for these kinds of workouts. It’s making her thighs look like fucked up loaves of bread and stretchmarks you could use to measure the height of your children.”
“I think he just draws the face and then draws a big floppy squiggle on top with an arrow pointing to it that says “(hair)” and then the inker sighs and takes a pull of Southern Comfort and does his job as best he can.”
“I will bet money that this picture was traced from child pornography. I have never seen a drawing of lips make me feel as creepy as looking at this does.”
…kai to kalytero ap’ola sto skitso opou o Human Torch paleuei me to Thing: “Note the Torch’s full, supple buttocks. If this isn’t a drawing of a naked guy on fire anally violating a semi-nude grotesquery in midair I don’t know comic books!” XAXAXAXAXAXAXA