TOP 100 OF THE 90s: 20-11
20. WEAPON X
Writer/Artist: Barry Windsor-Smith
Marvel Comics
Στις αρχές των 90s, σε μία εποχή που η δημοφιλία των X-Men βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο της, ο δημιουργός Barry Windsor-Smith τράβηξε το πέπλο που έκρυβε, μέχρι τότε, ένα από τα μυστήρια του Marvel Universe, αποκαλύπτοντας τον τρόπο που ο Wolverine απέκτησε τον αδαμάντινο σκελετό του.
Πολλά χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του Logan, και αδιαφορώντας για την εμπορικότητα της ιστορίας του, ο Windsor-Smith κατέθεσε ένα βίαιο ψυχογράφημα του Wolverine, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες συγγραφέων και αναγνωστών, για την προέλευση της κτηνώδους φύσης του χαρακτήρα. Ο ασύλληπτος, ανήκουστος πόνος ενός ανθρώπου που μπορεί να αυτό-γιατρεύεται, λειτουργεί ως διεγερτικό μίας σαδιστικής κτηνωδίας, καλυμμένης με το μανδύα της επιστημονικής πρόφασης.
Τα επόμενα χρόνια, η Marvel φρόντισε να αρμέξει μέχρι αποστέγνωσης αυτή τη σπουδαία υπερηρωική ιστορία. Παρά τα προφανή αρνητικά της αποτελέσματα, όμως, η κατάχρηση αυτή είναι πέρα για πέρα ενδεικτική, της μεγάλης επιδραστικότητας του WEAPON X, στη μεταλλαγμένη εποποιία.
Διαβάστε περισσότερα για το WEAPON X
19. BLACK HOLE
Writer/Artist: Charles Burns
Fantagraphics Books
“Adolescence is a disease; some survive it and others aren’t so lucky.”
Αυτό ήταν το σχόλιο του Charles Burns, για την παρουσία του comic του στα δέκα πρώτα του Top 100 των 00s. Ευτυχής συγκυρία, το γεγονός ότι αυτό το αριστούργημα ξεκίνησε να κυκλοφορεί στα 1990s, ώστε να το συναντήσουμε και σε αυτή τη λίστα.
Μέσα των 1970s και οι έφηβοι στα προάστια του Σιάτλ, γίνονται φορείς ενός σεξουαλικού νοσήματος, που λειτουργεί ως μετάλλαξη και τους προσδίδει αλλόκοτα χαρακτηριστικά. Εμποτισμένη με τη σεξουαλική ορμή της εφηβείας, την αποστροφή και το φόβο για την άγνωστη ανίατη ασθένεια, η ιστορία του Burns επιχειρεί και φέρνει εις πέρας, μια συγκλονιστική αλληγορία για τη φρίκη που παραμονεύει στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού: εκεί που τα αρχέγονα ένστικτα συναντούν τον παραισθησιογόνο τρόμο.
Με τη μεγαλοφυή σύνθεσή του, αποδεσμευμένη από συμβατικές φόρμες, με την καθαρότητα της γραμμής του και τις εμπνεύσεις του να αγγίζουν επίπεδα απόκοσμης ομορφιάς, και με το απόλυτο contrast λευκού-μαύρου να υπερτονίζει τις προαναφερθείσες ποιότητες, το BLACK HOLE είναι ένα αριστούργημα ανυπολόγιστης αξίας.
Διαβάστε περισσότερα για το BLACK HOLE
18. HATE
Writer/Artist: Peter Bagge
Fantagraphics Books
Τα 90s, εκτός από το κιτς (κατάλοιπο των 80s), το grunge και την Generation X, είχαν και τον Peter Bagge, ο οποίος, με το “ημι-αυτοβιογραφικό” του comic, ΗΑΤΕ, κατάφερε να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο τις παραπάνω έννοιες σε μόλις 30 τεύχη (και 8 χρόνια).
Σε αυτά τα 30 τεύχη, παρακολουθούμε τις αναζητήσεις (πάσης φύσεως) του Buddy Bradley, αρχικά στο “hip” Seattle και στη συνέχεια στα παρηκμασμένα προάστια του New Jersey, πλαισιωμένο από ένα θίασο δυσλειτουργικών, αντι- και υπερ-κοινωνικών χαρακτήρων. Συγκάτοικοι, γκόμενες, κόντρα γκόμενες, παλιοί φίλοι και οικογένεια, μπλέκονται στα πόδια του Buddy, σε ένα λαβύρινθο ανθρώπινων σχέσεων.
Με χιούμορ, μελαγχολία, αλλά και την οργή και επιθετικότητα κάποιου που είναι στα 20s του, χωρίς φυσικά να ξεχνάμε και το καταπληκτικά “ανορθόδοξο” σχέδιο, o Bagge δημιούργησε ένα από τα καλύτερα comics των 90s, και σίγουρα personal favorite μερικών (τουλάχιστον δύο) συντακτών του Comicdom.
Διαβάστε την συνέντευξη που παραχώρησε ο Peter Bagge στο Θωμά Παπαδημητρόπουλο
17. MARVELS
Writer: Kurt Busiek
Artist: Alex Ross
Marvel
Όταν κυκλοφόρησε το MARVELS, στην κορύφωση του “speculation era”, ήταν ένα ασυνήθιστο project, από δυο σχετικά άγνωστους μέχρι τότε δημιουργούς, τους Kurt Busiek και Alex Ross. To concept ήταν απλό: να παρουσιαστούν οι σημαντικότερες στιγμές του Marvel Universe μέσα από την οπτική ενός απλού ανθρώπου και όχι των πρωταγωνιστών/superheroes, όπως γινόταν μέχρι τότε. Ήταν σίγουρα κάτι που δεν είχε δοκιμαστεί εκτενώς στο παρελθόν. Επιπλέον, το artwork θα ήταν fully painted, κάτι που επίσης δεν είχε προηγούμενο στον κόσμο των mainstream superhero comics.
Η ιστορία ξεκινά με την ουσιαστική αρχή του Marvel Universe – τη δημιουργία του original Human Torch. Μέσα από τα μάτια του φωτορεπόρτερ Phil Sheldon, νιώθουμε δέος για την εμφάνιση του φλεγόμενου συνθετικού πλάσματος, ανησυχία για τον Namor και την αναμέτρηση του με τον Torch, αλλά και θαυμασμό για τον Captain America.
Η συνέχεια είναι εξίσου εντυπωσιακή: Ίδρυση των Avengers και των “celebrities” Fantastic Four, η μάχη τους με τον Silver Surfer και τον Galactus, η υστερία εναντίον των μεταλλαγμένων και η εμφάνιση των Χ-Μen και των Sentinels, και, τέλος, η τραγωδία του Spider-Man με το θάνατο της Gwen Stacy.
Το αποτέλεσμα δικαίωσε απόλυτα τους δημιουργούς. Το painted artwork ξαφνικά θεωρήθηκε mainstream και ο Ross έγινε περιζήτητος, ενώ και ο Busiek συνέχισε το concept αυτό στο δικό του τίτλο, ASTRO CITY. To MARVELS έφερε κάτι νέο στο χώρο των mainstream comics και δίκαια θεωρείται ως σημείο αναφοράς των 90s.
Διαβάστε περισσότερα για το MARVELS
16. STRANGERS IN PARADISE
Writer/Artist: Terry Moore
Abstract Studio, Image
Αριστούργημα. Θα μπορούσα να τελειώσω εδώ αυτά που είχα να πω για το STRANGERS IN PARADISE (νούμερο 18 στο TOP 100 OF THE 00′S). Και δεν είναι υπερβολικό. Η ιστορία της φιλίας ανάμεσα στη Francine και την Katchoo, είναι ένα από τα ομορφότερα και πιο ενδιαφέροντα πράγματα που μπορεί κάποιος να διαβάσει.
Ο Terry Moore, με τρόπο αριστοτεχνικό, μας βυθίζει στα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης, της ανθρώπινης κατάστασης. Πέρα από την ιστορία της φιλίας των δύο πρωταγωνιστριών και των ερώτων που μπλέκονται γύρω από αυτές, ο Moore κατορθώνει να κρύψει, πίσω από όλα αυτά, και μια σκοτεινή ιστορία συνομωσίας. Ο αναγνώστης παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον όλα τα επίπεδα της πλοκής.
Δύο πράγματα θα ξεχώριζα σε αυτή την απίθανη σειρά. Από τη μια, το στήσιμο των χαρακτήρων. Ειδικά οι γυναίκες του Moore είναι αληθινές, αν και ιδιαίτερες (όπως όλα τα θηλυκά), τόσο που σε συγκινεί πόσο χρόνο έχει επενδύσει για να τις πλάσει. Από την άλλη, το αγαπημένο σχέδιο του Moore, το γεμάτο ζωή, μέσα από απλότητα και λιτότητα.
Διαβάστε περισσότερα για το STRANGERS IN PARADISE
15. TRANSMETROPOLITAN
Writer: Warren Ellis
Artist: Darick Robertson
DC Comics (Vertigo)
Στο μυαλό πολλών, η λέξη “gonzo” φέρνει πονηρά χαμόγελα. Εκτός, όμως, από τις τσόντες, αγαπητοί βρωμόμυαλοι, το gonzo μπορεί να αναφέρεται και στην δημοσιογραφία. Η gonzo δημοσιογραφία, λοιπόν, είναι ένα ρεύμα που ξεκίνησε κάπου στα 70s, όπου η αφήγηση γινόταν συνήθως σε πρώτο πρόσωπο, ενώ ο δημοσιογράφος έβαζε τον εαυτό του μέσα στην ιστορία του.
Ένας τέτοιος δημοσιογράφος ήταν και ο Spider Jerusalem, μέχρι που αποφάσισε να παρατήσει τα πάντα και να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Φυσικά, όπως αντιλαμβάνεστε, αυτό δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα και ο Spider σύντομα επιστρέφει στην μεγαλούπολη, καταναλώνει τεράστιες ποσότητες αλκοόλ και ναρκωτικών και γίνεται ο πιο cool αντι-ήρωας που θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ. Δεν απεργεί, δεν καλύπτει συμφέροντα και ξέρει να χειρίζεται ένα όπλο, εξίσου καλά με το πληκτρολόγιο.
Warren Ellis at his finest!
Διαβάστε περισσότερα για το TRANSMETROPOLITAN
14. STRAY BULLETS
Writer/Artist: David Lapham
El Capitan
Μια ταινία του Tarantino χωρίς το επιτηδευμένο “υφάκι”. Η Αμερική των 70s, 80s και 90s, στα χειρότερά της. Γκάνγκστερς, ναρκωτικά, περιθωριοποιημένοι χαρακτήρες και παρακμή.
Είναι αληθινή αυτή η εικόνα της παρακμής; Μπλεγμένοι μέσα σε καταστάσεις που γεννιούνται από τον υπόκοσμο, βρίσκονται και καθημερινοί άνθρωποι. Άνθρωποι που, αν τους δινόταν η ευκαιρία, θα ήταν αυτό που λέμε… καθημερινοί. Πιεσμένοι από ένα άνισο κοινωνικό σύνολο και χωρίς καμία κοινωνική πρόνοια, βρίσκονται αντιμέτωποι με τα αρπακτικά που λειτουργούν έξω από τον νόμο. Η επιβίωση εκεί δεν είναι πολύπλοκη, ούτε χρειάζεται πολύ μελέτη. Απαιτεί κάτι που ο μοντέρνος άνθρωπος τείνει να εξαφανίσει. Την εσωτερική μας ανάγκη για επιβίωση και την ικανότητα να διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας, ενώ θα κληθούμε να προστατέυσουμε είτε τη δική μας υπόσταση (σωματική και ψυχική), είτε των ανθρώπων που αγαπάμε.
Το αριστούργημα του David Lapham (που, σημειωτέον, έφτασε μέχρι το #47 του Top 100 Of The 00s), πολλάκις βραβευμένο, μας παρουσιάζει, μέσα από ένα ιδιαίτερο puzzle χαρακτήρων, μια ανθρώπινη ιστορία, που πολλοί θα αγαπήσουμε και ελάχιστοι θα αντιλαμβανόμασταν αν συνέβαινε ακόμη και -κυριολεκτικά- δίπλα μας. Και το καταφέρνει αυτό, ακριβώς όπως και οι χαρακτήρες του: παραμένοντας αληθινό απέναντι στον εαυτό του – ένα πραγματικό comic. Αριστούργημα.
Διαβάστε περισσότερα για το STRAY BULLETS
13. BONE
Writer/Artist: Jeff Smith
Cartoon Books, Image, Scholastic
Το γεγονός ότι το BONE άρχισε να εκδίδεται στις αρχές των 90s δεν είναι διόλου τυχαίο. Τα 80s είχαν τελειώσει, αφήνοντας ηχηρά πάνω στα comics στα σημάδια της ενηλικίωσής τους και καθιστώντας σαφές, σε μεγάλο μέρους του κοινού, ότι δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά. Μια ενηλικίωση αιματοβαμμένη, βίαια, σκοτεινή, ψυχολογική και long overdue.
Την ίδια εποχή, ο Jeff Smith επιλέγει, με το έργο του, να επιστρέψει στα βασικά: ένα περιπετειώδες comic, που διαδραματίζεται σε έναν παραμυθένιο κόσμο φαντασίας, με καρτουνίστικους, ήρωες, χιούμορ, αγωνία, φιλία, γενναίες πράξεις, αγάπη και όλα αυτά τα στοιχεία που τραβούσαν για δεκαετίες τους νεαρούς αναγνώστες να διαβάζουν comics όταν θα έπρεπε να διαβάζουν τα μαθήματά τους.
Ο Smith, όμως, δεν ξεχνά ότι το πραγματικό μεγαλείο ενός παιδικού comic έγκειται στο να κατορθώσει να λειτουργήσει σε ένα πολύ ευρύτερο ηλικιακό κοινό: μια πολυεπίπεδη αφήγηση, με πλήθος αναφορών, “κλεισίματα του ματιού”, και στέρεα δομημένη πλοκή, με σωστό ρυθμό, είναι στοιχεία που κερδίζουν τον μεγάλο αδελφό που το κλέβει για να την σπάσει στον μικρό, τον γονιό που τσεκάρει με τι ασχολείται το παιδί του, τον ενήλικα που αναζητεί την γεύση της ανάμνησης από την παιδική του ηλικία και, περισσότερο από όλους, τον ώριμο και απαιτητικό αναγνώστη comics.
Διαβάστε περισσότερα για το BONE
12. A SMALL KILLING
Writer: Alan Moore
Artist: Oscar Zarate
VG Graphics, Dark Horse Comics, Avatar Press
Υπάρχει, άραγε, κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί “small killing”; Για το ανθρώπινο μυαλό, μάλλον όχι. Πολύ περισσότερο για τον Timothy Hole. Αν και είναι ένας πετυχημένος διαφημιστής, με μια σπουδαία καριέρα μπροστά του, μια πόρτα στο πίσω μέρος του μυαλού του έχει ανοίξει και αρχίζει τότε ένα ταξίδι στο παρελθόν και όλους τους μικρούς -ή και μεγάλους- “φόνους”, που έκανε στη ζωή του: ζωύφια, όνειρα, ιδανικά και τις σχέσεις με τη σύζυγο, την ερωμένη και τους συνεργάτες του. Και εν μέσω αυτού του ταξιδιού στα βάθη της μνήμης, κάποιος προσπαθεί να τον σκοτώσει.
Αναμφισβήτητα, μια από τις καλύτερες δουλειές του Alan Moore, που σπάει τα στεγανά της αφηγηματικής τέχνης και κάνει το ανάγνωσμα ενδιαφέρον ακόμη και αν, στην πραγματικότητα, αποτελεί την παρακολούθηση των σκέψεων ενός ενοχικού μυαλού.
Εξίσου άψογο και το σχέδιο του Oscar Zarate, που κατορθώνει να δημιουργεί έναν θολό, punk, πολύχρωμο κόσμο.
Διαβάστε περισσότερα για το A SMALL KILLING
11. UNDERSTANDING COMICS: THE INVISIBLE ART
Writer/Artist: Scott McCloud
Harper Collins
Πόσες φορές, μιλώντας για την ασχολία σας με τα comics, έχετε λάβει απαντήσεις όπως “α! και μένα μου άρεσε ο Μικρός Ήρωας”, ή “εμένα η αγαπημένη μου ταινία Ντίσνεϊ είναι η Χιονάτη”. Η απόπειρά να εξηγήσετε στους γύρω σας το (φρικτό) σφάλμα τους, είχε καμία επιτυχία; Με σχετική βεβαιότητα, θα απαντήσω πως όχι, αλλά η αποτυχία αυτή δεν οφείλεται σε έλλειψη ρητορικής δεινότητας από μέρους σας, αλλά στην αδυναμία κατανόησης από μέρους τους. Έχω αντικρίσει πολλές φορές το κενό βλέμμα της απορίας/παραίτησης/παμε-να-φύγουμε-είναι-τρελή, σε τέτοιες συζητήσεις, για να πιστέψω ότι μια τέτοιου είδους κατάσταση μπορεί να έχει συχνά διαφορετική εξέλιξη.
Ο Scott McCloud, λοιπόν, αρχίζει το βιβλίο του από μια παρόμοια βάση: ορίζει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα comics, είναι η αδυναμία των ανθρώπων να τα κατανοήσουν, εξαιτίας των προκαταλήψεων τους για αυτά. Έτσι μπαρκάρει (σικ!) για το ταξίδι της διερεύνησης των ατελείωτων, κατ’ αυτόν, δυνατοτήτων τους, μέσα από τους κανόνες τους οποίους ακολουθούν. Εικονοποιώντας την (εν μέρει προϋπάρχουσα) θεωρία, δίνει το σαφέστερο αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας το ίδιο το μέσο για να το παρουσιάσει. Αναλύει, μεταξύ άλλων, τι είναι comic, μιλάει για φόρμα και περιεχόμενο, ανατρέχει στην Ιστορία του Μέσου, αποδομεί, αναδομεί, αποκωδικοποιεί, χρησιμοποιεί σύμβολα και αισθήσεις και παίζει με τον αναγνώστη και την αντίληψή του, χωρίς να υποπέφτει σε δυσνόητους ακαδημαϊσμούς.
Παίρνει τον (μυημένο και αμύητο) αναγνώστη και τον ξεναγεί στον κρυφό κόσμο των comics. Στην πίσω πλευρά τους, εκεί που κρύβονται καλά οι περίπλοκοι μηχανισμοί τους και εκεί που δημιουργείται η μαγεία τους…
print this post
39 Comments
About The Author: Comicdom
Madame Comicdom
"
Dark Chris
"
Molly Fiddler
Tassos Papaioannou
"
Tomek
zade
Δημήτρης Σακαρίδης
Μέλανδρος Γκανάς
Τα πήγατε καλά βλέπω. Τα μισά από τα 10 είναι my favorites, αλλά… περίμενα το HATE και το UNDERSTANDING COMICS στην πρώτη δεκάδα. Είναι πολύ ενδεικτικά για τα 90′s (σαν σήμα κατατεθέν για την εποχή) και επηρεάσανε πολύ κόσμο και τα δύο.
Περιμένω να δώ το TOP-10… άβυσσος το εικονογραφημένο μυαλό των συντακτών, χαχαχα!
Συμφωνώ με Tomek. Και περίμενα και ήθελα Hate και Understanding Comics στην δεκάδα. Ειδικά το πρώτο (Hate) είναι όσο πιο κοντά ήρθαν τα κόμικς στο να πιάσουν το κλίμα των αρχών της δεκαετίας. Είναι επίσης από τα πιο αστεία κόμικς που έχω διαβάσει.
Θα μπορούσε και ένα εκ των Bone /Stray Bullets (προτιμώ το δεύτερο) να χτυπήσει δεκάδα, ενδεικτικό της χρυσής εποχής που είχαν τα self-published comics στα 90s.
Το Marvels δεν μου αρέσει πολύ, αλλά έχει αρκετό κοινό και σαν πρόβλεψη περίμενα κι αυτό να είναι στα 10 πρώτα.
Η συζήτηση βέβαια δεν έχει πολύ νόημα, αν δεν δούμε τα 10 best comics των 90s να αποκαλύπτονται. Έχω περιέργεια γιατί εκτός από 5 κόμικς που είναι τρελλά στανταράκια, με μια πρώτη σκέψη δεν μου έρχονται τα άλλα 5 που θα απαρτίζουν την λίστα.
Θα έλεγα ότι τουλάχιστον 6-7 από τα comics που μπήκαν στο Top 10 είναι “τρελλά στανταράκια” (ενδεχομένως και 8). Οπότε, σίγουρα κάτι σου διαφεύγει :p
BTW, και εγώ θα ήθελα πολύ να είναι το Stray Bullets και το Hate στη δεκάδα, αλλά δυστυχώς…
Για πες τα Στανταράκια.Θέλω να δω πόσα θα πιάσεις και αν έχουμε κάνει τις ίδιες επιλογές.
Το βασικό πρόβλημα με τη δεκάδα είναι ότι “χωράει” μόνο δέκα comics. εγώ έχω καμιά εκοσαριά comics που θα έβαζα στην πρώτη δεκάδα μου
Υπάρχει και ένα που η παρουσία του στο top-10 ήταν έκπληξη κατά την ταπεινή μου άποψη
@Αρη Δεν υπάρχει πρόβλημα, μπορείς να βάλεις παραπάνω επιλογές στο top-10 σου (σε hex)
@ Άρης Κώτσης: Πάντως έδειξε η λίστα ότι πρόκειται τελικά για πολύ καλή δεκαετία στα κόμικς. Πιο ποιοτική σε σύνολο απο τα 00s.
@ Δημήτρης Σακαρίδης: Έξυσα το κεφάλι μου, ξανακοίταξα την βιβλιοθήκη μου, τελικά βρήκα άλλα δύο φαβορί αλλά μέχρι εκεί. Tο ένα δεν είμαι σίγουρος αν θα είναι καθώς είναι comic strip.
Εδώ είναι μια καλή στιγμή να αναφέρω ένα πολύ αγαπημένο κόμικ και για μένα είναι η πρότασή μου για ΠΙΟ αδικημένη απουσία απο την 100άδα. (δεν το κόβω να είναι 10άδα)——————->Ethel and Ernest by Raymond Briggs
@ zade: Λοιπόν απέφυγα να πώ για να μην το χαλάσω σε κανένα (θα μου πείς μπορεί να πέσω και έξω). Αφού ρωτάς όμως ας απαντήσω.
Θα βάλλω πρώτα όμως ένα τεράστιο…
——————-SPOILER WARNING—————————————————
για όποιον δεν θέλει να ακούσει τις μαντεψιές μου, και το Comicdom είναι ελεύθερο να διαγράψει αυτό το σχόλιο αν κρίνει. Είναι πολύ διασκεδαστικό το Top 100, δεν θα ήθελα να είμαι killjoy και να το χαλάσω σε κάποιον.
Λοιπόν zade, τα 7 στανταράκια στα οποία ποντάρω είναι: Sandman / Acme Novelty Library / Preacher / Ghostworld / Love and Rockets / 300 / Calvin and Hobbes (?).
Για τα άλλα 3 έχω κολλήσει.
—————–END OF SPOILER————————————————————
Έκανα λάθος και ξέχασα κάτι στις μαντεψιές. Κάνω copy paste με προσθήκες. Το προηγούμενο σχόλιο είναι άχρηστο μπορεί να διαγραφεί
@ Άρης Κώτσης: Πάντως έδειξε η λίστα ότι πρόκειται τελικά για πολύ καλή δεκαετία στα κόμικς. Πιο ποιοτική σε σύνολο απο τα 00s.
@ Δημήτρης Σακαρίδης: Έξυσα το κεφάλι μου, ξανακοίταξα την βιβλιοθήκη μου, τελικά βρήκα άλλα δύο φαβορί αλλά μέχρι εκεί. Tο ένα δεν είμαι σίγουρος αν θα είναι καθώς είναι comic strip.
Εδώ είναι μια καλή στιγμή να αναφέρω ένα πολύ αγαπημένο κόμικ και για μένα είναι η πρότασή μου για ΠΙΟ αδικημένη απουσία απο την 100άδα. (δεν το κόβω να είναι 10άδα)——————->Ethel and Ernest by Raymond Briggs
@ zade: Λοιπόν απέφυγα να πώ για να μην το χαλάσω σε κανένα (θα μου πείς μπορεί να πέσω και έξω). Αφού ρωτάς όμως ας απαντήσω.
Θα βάλλω πρώτα όμως ένα τεράστιο…
——————-SPOILER WARNING—————————————————
για όποιον δεν θέλει να ακούσει τις μαντεψιές μου, και το Comicdom είναι ελεύθερο να διαγράψει αυτό το σχόλιο αν κρίνει. Είναι πολύ διασκεδαστικό το Top 100, δεν θα ήθελα να είμαι killjoy και να το χαλάσω σε κάποιον.
Λοιπόν zade, τα 7 στανταράκια στα οποία ποντάρω είναι: Sandman / Acme Novelty Library / From Hell / Preacher / Ghostworld / Love and Rockets / 300 / Calvin and Hobbes (?).
Για τα άλλα 3 έχω κολλήσει.
—————–END OF SPOILER————————————————————
@King Mob Σε 2 βδομάδες θα ξέρεις…
@King Mob: Δεν υπάρχει πρόβλημα με το κάνεις μαντεψιές. Keep guessing away, people.
(Έσβησα και το πρώτο σου comment, όπως ζήτησες.)
Το μόνο που μπορώ να αποκαλύψω 100% (χωρίς ουσιαστικά να αποκαλύπτω κάτι ιδιαίτερο), είναι πως το Calvin & Hobbes δεν είναι μέσα, γιατί από την αρχή είχαμε συμφωνήσει “όχι comic strips”.
Για τα υπόλοιπα, εν καιρώ…
Χμ αν επρεπε να μαντεψω θα ελεγα οτι στο νουμερο ενα ειναι το Preacher
@Alex ούτε ο Ennis δε θα υποστήριζε κάτι τέτοιο…
@Νίκο,Θεωρω οτι το Preacher ειναι ενα απο τα πιο αντιπροσοπευτικα comics των 90s
Στα περισότερα συμφωνούμε King Mob . Βασικά εγώ νομίζω sandman για πρωτιά και μετά σίγουρα μέσα στη δεκάδα Form Hell, Ghostworld,Preacher και Love And Rockets.
Acme Novelty Library ξανά δεν νομίζω ,αλλά ποτέ δεν ξέρεις.Πάντως μου προκαλεί εντύπωση που βάζεις το 300 στα top 10. Mπορεί και να έχεις δίκιο.Αφού δεν το είδαμε μέχρι τώρα.Ωραίο πάντως θα ήταν να μπει κάνα Hitman και να μας στείλει αδιάβαστους.
@alex Αντιπροσωπευτικό ίσως, αλλά όχι και πρώτο
@zade Ίσως το 300 να μην είναι καθόλου ;
Συμφωνώ κι εγώ με τον King Mob για τα 7/10, ίσως το 300 να μην το έβαζα καν στα ΤΟΠ-100 της δεκαετίας βέβαια…Υπερεκτιμημένο όσο δεν πάει κατα την άποψη μου.Πρώτο στάνταρ το sandman αν και προσωπικά θα ήθελα να δω το preacher νο.1 (όντας αμετανόητος φαν).
Όσον αφορά τα υπόλοιπα 3/10, ΄ισως ένα εξ αυτών να είναι το Optic Nerve του Τοmine, ίσως και κάποιος τίτλος της Valiant η’ της Image (Spawn, Harbinger, Turok?) τα οποία ναι μεν ποιοτηκώς δεν αξίζουν καμία θέση στο τοπ-10 απο την άλλη όμως ήταν χαρακτηριστικά των 90′s και έχουν ιστορική σημασία για τη μετεξέλιξη των Indiependent labels αργότερα.
Είναι από τις φορές που νιώθω πως το να είμαι μέλος του Comicdom έχει και τα αρνητικά του. Ζηλεύω πάρα πολύ που δε μπορώ να κάνω και εγώ τις προβλέψεις μου…
Πάντως King Mob θα συμφωνήσω πως το ETHEL & ERNEST είναι εξαιρετικό comic (και χαίρομαι πολύ που βρέθηκε κάποτε στα comicdom files http://archive.comicdom.gr/files_archive.php?id=95 ). Αξίζει σίγουρα να διαβαστεί περισσότερο ανεξάρτητα από το αν βρίσκεται τελικά στο δικό μας (ή και σε κάθε άλλο) Top 10 ή στο top 100.
Γιάννη η λίστα είναι με τα 100 καλύτερα comics της δεκαετίας και όχι με τα πιο χαρακτηριστικά, μερικά από τα οποία ήταν πραγματικά crap και προσπαθούμε να ξεχάσουμε ότι τα διαβάσαμε.
Αρη μπορείς να κάνεις τις “προβλέψεις” σου αλλά μετα θα σε κυνηγάει ο editor
Ναι, διότι χαρακτηριστικό είναι και το Witchblade… χαρακτηριστικά κακό!
Πάντως τώρα που κοιτάω κι εγώ συγκεντρωτικά όλα τα κόμικ στις θέσεις 100-11 μου κάνει τρομερή εντύπωση το πόσο άσχημη δεκαετία ήταν τα 90′s ποιοτηκά για τη Marvel. Πέραν ελαχίστων εξαιρεσεων (Hulk του Peter David, Marvels, Avengers των Busiek και Perez, Weapon X, Man Without Fear, Inhumans του Jenkins, και μερικά ακόμα) όλα τα υπόλοιπα και ιδίως τα Spiderman και Χ-titles ήταν επιοικώς απαράδεκτα…
Maximum Clonage. Yuck!!!
Υπήρξαν και κάποιoι άλλοι τίτλοι της Marvel που δεν τα κατάφεραν να μπουν στο top 100, διαβάζονταν όμως πολύ ευχάριστα.
Ναι, σίγουρα και σχεδόν σίγουρα δεν θα υπάρξει συμφωνία ως προς το ποιες είναι αυτές. Εμένα για παράδειγμα μου άρεσε στο THOR το Wundagore Mοuntain και Godpack storyline, παρά την μάλλον γελοία στολή του Thor.
Υπάρχουν και χειρότερα.Εμένα μου αρέσει ο Liefeld. Και όχι δεν το λέω ειρωνικά.
Συλληπητήρια.
Εγω ακομα δεν εχω καταλαβει γιατι το Preacher δεν μπορει να ειναι στο νο.1 και οταν ελλεγα αντιπροσοπευτικο δεν ενοουσα αντιπροσοπευτικα κακό
Φιλε αγγελε χωρις να θελω πραγματικα να σε προσβαλω αρχιζω αμφιβαλω για το γουστο σου
Μην ανησυχείς.Κι εγώ αμφιβάλλω για το γούστο μου ώρες ώρες.Υποθέτω ότι μερικά πράγματα που σου άρεσαν όταν ήσουν μικρός (οκ αρκετά μικρός) ,θα σου αρέσουν για πάντα. Εμένα μου αρέσουν ακόμα οι Manowar και ο Liefeld (βέβαια αναγνωρίζω ότι και οι δύο είναι ας πούμε αμφιλεγόμενοι) και μάλλον θα μου αρέσουν όσα χρόνια και αν περάσουν.Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Τωρα να πω οτι δεν σε καταλαβαινω θα πω ψεματα
Alex υπάρχουν καλύτερα comics στα 90s από το Preacher και επιπλέον στην πραγματικότητα το Preacher είναι φοβερά υπερεκτιμημένο. Ο λόγος που έκανε τόση αίσθηση ήταν ότι έκανε μόδα το shock value, κάτι που δεν είχε δοκιμαστεί μέχρι τότε. Είναι λυπηρό ότι από τότε ο Ennis επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα αντί να δοκιμάσει καμιά νέα ιδέα. Από όλο το run, μόνο το Salvation ήταν πραγματικά καλό, ενώ το τέλος ήταν μέτριο ως κακό. Δε νομίζω ότι στέκει αν το ξαναδιαβάσεις σήμερα, ενώ τα πραγματικά καλά comics είναι διαχρονικά.
@Άγγελος zade
Η διαφορά είναι πως αν πετύχεις τυχαία το “Bridge of Death” μπορεί και να σκεφτείς πως είναι πραγματικά καλό κομμάτι. Αν διαβάσεις όμως οποιοδήποτε κόμικ φέρει την υπογραφή του Liefeld στο σκίτσο μπορείς να πεις πως έχει καλό σκίτσο; Μόνο αν έχει επέμβει άλλος και έχει μείνει μόνο η υπογραφή του.
Ορισμένα πράγματα δεν μπορείς να το κρίνεις αντικειμενικά.Για παράδειγμα οι cult Ελληνικές ταινίες του 80′. Από όποια πλευρά και να τις δεις (σενάριο-σκηνοθεσία ηθποιία) είναι τελείως για τα μπάζα.Αλλά παρόλα αυτά στους περισσότερους αρέσουν. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα πάνω στο θέμα.
Φυσικά δεν εννοώ πως κάθε τι με το οποίο μεγαλώσαμε ή μας άρεσε όταν ήμασταν μικροί είναι «ιερό» και δεν πρέπει να το υποβαθμίζουμε, αλλά λέω ότι με ορισμένα πράγματα, δεν μπορείς να έχεις αντικειμενική σχέση. Έτσι κι εγώ με το Liefeld. Ναι έχει κάνει τρελά λάθη, ναι το σκίτσο του είναι ας πούμε «ιδιαίτερο»,αλλά τι να κάνουμε μου αρέσει. Ο alex παραπάνω κατάλαβε τι εννοώ.
Χμμμ… Ίσως το επόμενο Τop μας θα μπορούσε να είναι Top 100 Guilty Pleasures Of All Times. Φαντάζομαι ήδη τον πανικό που θα επικρατήσει.
@Θωμά,Και φυσικα νο.1 θα βγει το wwe heroes: http://en.wikipedia.org/wiki/WWE_Heroes
Χαχα – major respect! Ασχολήθηκα πριν μερικές ημέρες μαζί του και (ντρέπομαι να πω πως) δεν μπορούσα να ξεκολλήσω με αυτά που διάβαζα. Περισσότερα για το WWE comic (και τους συντελεστές του…), όμως, τις επόμενες εβδομάδες (wink, wink, nudge, nudge)
PREACHER ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ ΡEEEEEEEEEEEEEEEE!!!
Εγώ πάντως μετά τις 874653 περίπου φορές που το έχω διαβάσει (give or take) μπορώ να πω πως στέκει και παραστέκει!
Top Guilty Pleasures; Καλόοοοοο.Επιβάλλεται όμως να υπάρχει και κάποια συμμετοχή του κοινού σε αυτό.
@Θωμά,Αν εξαιρεσεις το οτι να ναι σεναριο και το κακο σχεδιο Smith το wwe heroes ειναι καλογραμενο (της περισσοτερες φορες) και σε κραταει.Παντως αν σου αρεσε το πρωτο story arc (Rise of the first born) προτεινω την ακομα πιο τρελη συνεχεια (αλλα με καλυτερο σχεδιο) του (WWE Heroes: Undertaker TimeQuake: Dead Man Walking) επισεις ριξε και μια ματια σε αυτο το αρθρο που εγραψε ο Gavin Jasper του 4thletter για το WWE Heroes: http://www.4thletter.net/2010/09/wwe-can-be-heroes-for-just-one-day/
@Γιάννη:Συμφωνώ απολυτα μαζί σου
@alex: Καταστροφή μυρίζομαι, αλλά θα το τσεκάρω. Όσο για το άρθρο του Jasper, πραγματικά δε θυμάμαι αν στη ζωή μου έχω ξαναδει ΤΟΣΟ μεγάλο review – sorry, αλλά δεν κατάφερα να το διαβάσω ολόκληρο. Δηλαδή, αν γράψει για το Peanuts, τι θα κάνει, θα αφιερώσει ολόκληρο site; Συμφωνώ πάντως με την εισαγωγή του.
@Θωμά,Τελικα δεν ειμαι ο μονος που βρισκει τα reviews του Jasper λιγο μεγαλα (παντως αυτο δεν ειναι τιποτα εχει γραψει και πιο μεγαλα),οσο για το WWE Heroes τωρα μεταξυ μας και ιδιος Champagne εχει πει οτι κανει την πλακα του με το WWE Heroes οποτε να περιμενεις περισσοτερη παρανοια στα επομενα story arcs