Sin City: That Yellow Bastard

Αυτός ο σάπιος μπάσταρδος!

Ιστορία

Ο John Hartigan, ένας από τους ελάχιστους τίμιους αστυνομικούς της Basin City, βρίσκεται στην τελευταία του αποστολή, πριν τη συνταξιοδότησή του (κάτι που δεν είναι ποτέ, μα ποτέ, καλό σημάδι). Στόχος του είναι να σώσει τη εντεκάχρονη Nancy Callahan, το τελευταίο θύμα απαγωγής του κατά συρροήν βιαστή και δολοφόνου, Roark Junior, υιού του Γερουσιαστή Roark, του πιο ισχυρού ανθρώπου αυτής της αμαρτωλής πόλης. Ο Hartigan θα σώσει τη Nancy και θα τραυματίσει σοβαρά τον Roark Junior, όμως θα προδοθεί από το συνεργάτη του και θα πέσει θύμα πλεκτάνης από τον πατέρα Roark, που θα τον στείλει για χρόνια στη φυλακή. Μόνη του συντροφιά θα είναι τα γράμματα της Nancy, όμως όταν αυτά θα σταματήσουν να έρχονται, θα κάνει τα πάντα για να βγει από τη φυλακή, φοβούμενος για την υγεία της. Εκτός, όμως, από τη Nancy, θα βρει μπροστά του και την οικογένεια Roark, που δε συγχωρεί εύκολα.

Τι Μας Άρεσε

Τι να πρωτοαναφέρουμε; Την ίδια την ιστορία που είναι σαγημευτική και συγκινητική; Τον ρυθμόν που είναι αργός ή ξέφρενος ακριβώς όποτε χρειάζεται; Τους χαρακτήρες που είναι υπέροχοιν ακόμα και όταν είναι στερεότυπα ή καρικατούρες; Το ασπρόμαυρο σχέδιο με το έντονο contrast που είναι τόσο ιδιαίτερο και μοναδικό; Το THAT YELLOW BASTARD δεν υστερεί σε κανέναν τομέα και είναι ένα πραγματικό αριστούργημα της 9ης τέχνης, με τον Frank Miller στα καλύτερά του.

Επίσης θετικό είναι και το γεγονός ότι, όπως και όλες οι άλλες ιστορίες της σειράς, τα έξι τεύχη της διαβάζονται αυτοτελώς και δεν προϋποθέτουν ανάγνωση των προηγουμένων ιστοριών (αν και υπάρχουν Easter eggs για τους πιστούς αναγνώστες). Για την ακρίβεια, αν και πρόκειται για την τέταρτη βασική ιστορία, είναι αυτή που διαδραματίζεται πρώτη χρονολογικά.

Ιδιαίτερη αναφορά θέλω να κάνω και στο φινάλε, προσπαθώντας, όσο μπορώ να αποφύγω τα spoilers (για ένα comic είκοσι ετών…). Ίσως κάποιοι να ήθελαν ένα πιο… happy end, όμως το τέλος είναι από τα πιο δυνατά κομμάτια της ιστορίας και θυμίζει λίγο CASABLANCA.

Τι Μας Ενόχλησε

Τι να βρεις να σε ενοχλήσει σε αυτό το αριστούργημα; Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο Miller δεν είναι και ο κορυφαίος σχεδιαστής και θα συμφωνήσω. Κι εμένα δε μου αρέσει πολύ το στιλ του. Όμως, το ιδιαίτερο αυτό σχέδιο είναι τόσο συνυφασμένο με τη σειρά, που οτιδήποτε άλλο, ακόμα και από τους καλύτερους σχεδιαστές, νομίζω πως θα φαινόταν ξένο.

Συνολική Εκτίμηση

Το THAT YELLOW BASTARD είναι, κατά την άποψή μου, η καλύτερη ιστορία μιας υπέροχης σειράς. Και μόνο το γεγονός ότι μπορεί και ξεχωρίζει σε τέτοιο συναγωνισμό, λέει πολλά. Καταφέρνει να χρησιμοποιεί όλα σχεδόν τα noir/crime κλισέ που γνωρίζουμε και, παρ’ όλα αυτά, να είναι τόσο φρέσκο και ξεχωριστό. Ένα comic διαχρονικό, που στις δύο δεκαετίες που έχουν περάσει από την έκδοσή του, δεν έχει χάσει καθόλου από την αξία του.

Παράλληλες Προτάσεις

Με δεδομένο ότι θα διαβάσετε και τις υπόλοιπες ιστορίες του SIN CITY, η αυτονόητη πρόταση είναι να δείτε την αριστουργηματική πρώτη ταινία SIN CITY των Frank Miller και Robert Rodriguez, ένα μέρος της οποίας είναι και η μεταφορά του comic (τα άλλα δύο βασικά μέρη είναι το THE HARD GOODBYE και το THE BIG FAT KILL.) Στους βασικούς ρόλους των Hartigan και Nancy, οι Bruce Willis και Jessica Alba. Ακολούθησε και ένα μέτριο sequel.

Σε μια παρεμφερή φόρμουλα (crime/noir comic με ιστορίες διαφορετικών πρωταγωνιστών σε ένα κοινό setting/universe) πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσετε τη σειρά CRIMINAL των Ed Brubaker και Sean Phillips.

  • Carrot of death

    “Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο Miller δεν είναι και ο κορυφαίος σχεδιαστής και θα συμφωνήσω. Κι εμένα δε μου αρέσει πολύ το στιλ του”.

    Τα ongoing daredevil του Miller όπως και το Wolverine με τον Claremont πρέπει να είναι μέσα στα τοπ 5 μάρβελ όλων των εποχών σχεδιαστικά. Ο άνθρωπος έβαλε υπόγεια την αισθητική των manga στο αμερικάνικο κόμικ (ειδικά με την έννοια του οτι δεν χρειάζεται να διαβάσεις τους διαλόγους για να παρακολουθήσεις την πλοκή κάτι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ως τότε). Δεν θα αναφερθώ καν στο στήσιμο των πάνελ, πιστεύω ότι από τους σύγχρονους του συγκρίνεται μόνο με τον Barry Windsor Smith στο συγκεκριμένο τομέα. Απλά το στυλ του εξελίχθηκε πιο αφαιρετικά με τα χρόνια (λογικό εδώ ακόμα και ο μεγάλος George Perez δεν σχεδιάζει με την λεπτομέρεια του παρελθόντος)…

  • Δημήτρης Σακαρίδης

    “ειδικά με την έννοια του οτι δεν χρειάζεται να διαβάσεις τους διαλόγους για να παρακολουθήσεις την πλοκή κάτι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ως τότε”

    Ε, όχι και αδιανόητο! Θα τρίζουν τα κόκαλα του Will Eisner, του Harvey Kurtzman και του Jim Steranko! Και μάλιστα, στην περίπτωση του τριτου θα είναι και ιδιαίτερα τρομακτικό, μια και δεν έχει πεθάνει ακόμα 😛

    Πέρα από την πλάκα, πάντως, θα συμφωνήσω με το πνεύμα του post σου, και θα πω ότι, κατά τη γνώμη μου, οι δουλειές του Miller στη Marvel (μαζί με το Ronin, αλλά και – για διαφορετικούς λόγους – το Dark Knight Returns) υπήρξαν τρομερά επιδραστικές για την μετέπειτα εξέλιξη των αμερικανικών comics. (Αντίστοιχα, βέβαια, πρέπει να αναφέρω ότι επηρεάστηκαν εμφανώς και σε πολύ μεγάλο βαθμό, συνδυάζοντας στοιχεία και τεχνικές, από το έργο των τριών κολοσσών που προανέφερα).

    Όσο για το αν το σχέδιο του Miller είναι καλό ή όχι, υπάρχει μια σχολή σκέψης που διαχωρίζει το στιλ του σχεδίου (αυτό που λέμε “γραμμή”) από το storytelling (layout, panels, composition, timing) και φαντάζομαι πως αυτό εννοεί ο Γιώργος λέγοντας πως το σχέδιο του Miller δεν είναι του γούστου του.

    Τέλος, σχετικά με το στήσιμο των panels, υπάρχουν δύο ακόμη σύγχρονοι του Miller και του BWS, οι οποίοι είναι σε αντίστοιχα υψηλό επίπεδο: ο Dave Sim και ο Gene Day. Απλά τον πρώτο δεν τον σκέφτεται εύκολα κανείς γιατί είναι πολύ “ανεξάρτητος”, ενώ ο δεύτερος, δυστυχώς, μας άφησε πάρα πολύ νωρίς, χωρίς να προλάβει να προσφέρει όλα όσα μπορούσε. (Όσοι δεν τον γνωρίζετε, google him NOW!)

  • George Xydis

    Αυτό που κατάλαβε ο Δημήτρης εννοώ (βοηθάνε και οι τόσες συζητήσεις που έχουμε κάνει). Εννοείται ότι στο storytelling ο Miller είναι μάστορας. Αλλά αν το Daredevil του είναι στα 5 κορυφαία, τι να πούμε και για του Mazzucchelli; Ότι πρέπει να το βάλουμε στο Λούβρο; Χεχε. Η διαφορά είναι ότι στο Sin City που είναι τόσο στυλιζαρισμένο, το σχέδιο είναι πολύ ωραίο και ταιριαστό. Απλά, γενικά, προτιμώ το πιο ρεαλιστικό σχέδιο (βλέπε π.χ. Neal Adams). Και οι δουλειές του που αναφέρεις είναι από τις πρώτες του σχετικά, όπου να πω την αλήθεια, μου άρεσαν περισσότερο από τις μετέπειτα.

  • Carrot of death

    Ισχύει στο ακέραιο αυτό το πράγμα. Τον Day ειδικά τον λάτρεψα στο Master of Kung Fu. Μόνο το οτι κατατάσσουμε τον Miller σε αυτό το επίπεδο μιλάει μόνο του, δεν θα συγκρίναμε εξάλλου ολόκληρο Eisner με όποιον και όποιον.