Captain Marvel

Γυναίκα πρωταγωνίστρια στα 90s. Και μετά;

Πριν μερικές ημέρες έκανε πρεμιέρα το τελευταίο κομμάτι του παζλ του MCU πριν το AVENGERS: ENDGAME, συστήνοντάς μας για πρώτη φορά την Captain Marvel και κάποιες γωνιές του σύμπαντος που δεν είχαμε επισκεφθεί έως σήμερα (όπως τα 90s και το δεύτερο μάτι του Nick Fury!). Το CAPTAIN MARVEL αποτέλεσε δικαίως μια από τις πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς και το μόνο ερώτημα που μπορώ να απαντήσω, χωρίς να κάνω τα spoilers που μας περιμένουν παρακάτω, είναι αν άξιζε η αναμονή.

Η απάντησή μου είναι αρχικά ότι δεν πιστεύω πως πρόκειται για μια must see ταινία του MCU. Όσοι την παρακολουθήσουν θα πάρουν μια ιδέα για τις δυνάμεις της Captain Marvel, που υποτίθεται ότι θα παίξει τεράστιο ρόλο στο ENDGAME. Επίσης, θα δουν ένα prequel που πέφτει σε μια συνηθισμένη παγίδα και απλά καλύπτει “υποχρεωτικό” έδαφος για να μας απαντήσει σε ερωτήματα που δεν είμασταν και πολύ σίγουροι ότι είχαμε. Άλλωστε, καλό και χρυσό είναι το fan service στο να μάθεις πώς έχασε ο Nick Fury το μάτι του, πώς του ήρθε η ιδέα για το Avengers Initiative και τι έκανε τον πρώτο καιρό στη S.H.I.E.L.D. (όταν η ηλεκτρονική κάρτα του δεν άνοιγε ούτε τις μισές πόρτες, σε σχέση με σήμερα), αλλά δε νομίζω ότι έχει άλλη χρησιμότητα, τουλάχιστον στον σχεδιασμό της ευρύτερης εικόνας του MCU.

Από την άλλη, αν εξετάσουμε το CAPTAIN MARVEL ως standalone ταινία και ξεπεράσουμε τα δύο βασικά στοιχεία του που το διαφοροποιούν (η πρώτη πρωταγωνίστρια του MCU και η πρώτη ταινία στα 90s), έχουμε μπροστά μας μια ακόμη ταινία της Marvel, η οποία βασίζεται στην κλασική φόρμουλα των προηγουμένων. Και, παρά τα twists που περιείχε, το CAPTAIN MARVEL θα μπορούσε να είναι απλά ένα remix του CAPTAIN AMERICA. Τι παρακολουθήσαμε, άλλωστε, πέρα από την ιστορία ενός στρατιωτικού, που αρχικά κανείς δεν τον υπολόγιζε, μέχρι που απέκτησε τις δυνάμεις του και μπήκε στη μάχη ενάντια σε μια φυλή που είχε σκοπό τη γενοκτονία; ΟΚ, στο CAPTAIN MARVEL είδαμε κι άλλα και δεν εννοώ μόνο τα twists (που είτε τα έβλεπες να έρχονται είτε όχι) και τα εφέ. Σε κάθε περίπτωση, όμως, νομίζω ότι στην ταινία άξιζε κάτι πιο πρωτότυπο, το οποίο δεν ήρθε ποτέ – τουλάχιστον όχι στη δομή της ταινίας.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το CAPTAIN MARVEL είχε θετικά στοιχεία. Τα εφέ ήταν πιθανώς τα καλύτερα που έχουμε δει σε ταινία της Marvel, χωρίς να πνίγουν την οθόνη, ενώ το δίδυμο των Brie Larson και Samuel Jackson είχε τρομερή χημεία. Επίσης, τα twists λειτούργησαν ευεργετικά στο να διατηρήσουν το ενδιαφέρον, ακριβώς στα σημεία που άρχισα να το χάνω. Και, δεδομένου ότι μιλάμε για ταινία της Marvel, το χιούμορ ήταν καλύτερα πασπαλισμένο εκεί που χρειαζόταν και όχι σε κάθε σειρά διαλόγου και σε κάθε σκηνή. Τέλος, το τρικ της προσωρινής αμνησίας της Carol Danvers ήταν πολύ χρήσιμο, για να αποφευχθεί η παγίδα της επανάληψης ενός ακόμη origin.

Θετικό θεώρησα επίσης το γεγονός ότι η ευκαιρία της Marvel να παρουσιάσει την πρώτη της ταινία solo ηρωίδας δε συνοδεύθηκε από forced διδάγματα. H ιστορία της Danvers, που πολεμούσε πρωτίστως ενάντια σε αυτούς (ναι, ΟΚ, τους άνδρες) που ποτέ δεν την πίστεψαν, είναι μια ιστορία παλιά, με την οποία μπορούν πολλοί να ταυτιστούν. Και ναι, πέρασε τα μηνύματα που ήθελε να περάσει (όπως κάθε ταινία, με πρωταγωνιστές άνδρες, γυναίκες, εξωγήινους και γάτες), αλλά όχι σε βάρος της ιστορίας – και αυτό δεν πήγαμε να δούμε όλοι;

Στον αντίποδα, η ταινία είχε κάποιες αδυναμίες, κυρίως στον τομέα του ρυθμού. Ειδικά στο τέλος του πρώτου μισού, οι τόνοι έπεσαν πολύ και έβλαψαν το σύνολο. Αλλά δε νομίζω ότι έχει υπάρξει ταινία της Marvel (ή οποιαδήποτε άλλη δίωρη ταινία) που να μην έχει αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα. Επίσης, την ώρα της προβολής, δύο σημεία ανάγκασαν το fanboy μέσα μου να βάλει τις φωνές και να πάρει τσουγκράνες και πυρσούς! Και τώρα έρχονται τα κύρια spoilers…

Το πρώτο ήταν η νέα απεικόνιση του Mar-Vell, του original Captain Marvel του χαρτιού, ο οποίος μεταμορφώθηκε σε γλυκιά κυρία επιστήμονα… Καταλαβαίνω ότι η Captain Marvel χρειαζόταν γυναίκα μέντορα (αν και δεν το θεωρώ απαραίτητο), αλλά δε μπορώ να χωνέψω αυτή την αλλαγή. Και το δεύτερο ήταν οι δίκαιοι, συμπαθητικοί και κατατρεγμένοι Skrulls. Και εδώ καταλαβαίνω (ψέματα, δεν την καταλαβαίνω) την ανάγκη για τη δημιουργία villains που έχουν δικαιολογίες και κίνητρα, με τα οποία μπορούμε να συμπάσχουμε, αλλά ήταν ανάγκη να αλλάξουμε τους Skrulls; Τους Skrulls; Τις κατσαρίδες του Marvel Universe; Καταλαβαίνω ότι έχουμε ξεπεράσει προ πολλού το σημείο που συγκρίναμε τα κινηματογραφικά σενάρια με αυτά των comics, αλλά τους Skrulls; Αυτό δε μπορώ να το χωνέψω με τίποτα.

Η ταινία, λοιπόν, είχε πολλά θετικά και πολλά αρνητικά. Το πρόβλημά της, όμως, δεν ήταν η ισορροπία ανάμεσα σε αυτά, αλλά το γεγονός ότι δεν ήταν και κάτι ιδιαίτερο. Μας παρουσίασε νέους χαρακτήρες, μας έδειξε νέα εφέ και δυνάμεις, συμπλήρωσε την bucket list κάθε prequel (νοσταλγικές αναφορές, απαντήσεις σε άχρηστες ερωτήσεις) και τελείωσε. Και το γεγονός ότι πρόκειται για την πρώτη solo ηρωίδα του MCU ή ότι διαδραματίζεται στα 90s είναι ό,τι πρέπει για το marketing, αλλά δεν αρκεί για να ξεχωρίσει η ταινία μέσα στον ορυμαγδό superheroes που έχουν εισβάλλει στη μεγάλη οθόνη.