Ο Γιώργος Ξύδης ανοίγει τη SUPERMAN WEEK στο Comicdom.gr, γράφοντας για τις συνθήκες που οδήγησαν στη δημιουργία του Ανθρώπου Από Ατσάλι, τις προφανείς – και μη – επιρροές των δημιουργών του, και τον θρίαμβο που μας φέρνει στα 75α γενέθλια του αρχετυπικού υπερήρωα.

Τί ωραίος, κλισέ τίτλος. Μου θυμίζει έκθεση 2ας δημοτικού: “Πως πέρασα στην εκδρομή στο Αρχαιολογικό Μουσείο”. Φυσικά, είχα ξαναπάει στο Con, ως επισκέπτρια και με το fanzinάκι μου. Φέτος, όμως, που έζησα το backstage, νομίζω πως μπορώ να μεταφέρω μια πολύ πιο πλήρη εικόνα.

Παρόλο που έχουν περάσει πάνω από δυο μήνες από την τελευταία φορά που τα είπαμε, μου φαίνεται σα να ήταν χτες. Με την κακή έννοια. Από μικρή, βλέπεις, είχα ένα πρόβλημα: Όταν κάτι άρχιζε να με κουράζει, προσπαθούσα να το αναβάλλω όσο το δυνατόν περισσότερο. Θα μπορούσα να το έχω καθυστερήσει ακόμη περισσότερο, αλλά κάποια στιγμή θα έπρεπε να το κάνω. Κάποια στιγμή θα έπρεπε να σας αποχαιρετήσω.

Πριν μερικές εβδομάδες, σας αναφέραμε – όπως και όλα τα ειδησεογραφικά sites του χώρου – πως γράφτηκε ο επίλογος της πολύχρονης δικαστικής διαμάχης ανάμεσα στη DC και τους κληρονόμους των δημιουργών του Superman. Το δικαστήριο αποφάσισε υπέρ της DC και έδωσε τέλος στις αξιώσεις των τέκνων των Jerry Siegel και Joe Shuster

Έχουν περάσει δύο μήνες από την τελευταία φορά που ταλαιπώρησα φίλους, συνεργάτες και αναγνώστες με τις ενδόμυχες σκέψεις μου επί παντός επιστητού. Μια που το έφερε, λοιπόν, η ρημάδα η μοίρα να έρθει πάλι η σειρά μου να ετοιμάσω post και επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να γράψω review, θα αναγκαστείτε πάλι να υποστείτε ένα από τα ακατάληπτα παραληρήματά μου.

Όταν ήμουν αρκετά μικρότερος, η αλλαγή του χρόνου έμοιαζε με γεγονός τεράστιας σημασίας. Τώρα πια, τα ημερολόγια αλλάζουν με ρυθμό που δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω. Έτσι, ο παλιός χρόνος έδωσε τη σειρά του στο νέο και το μόνο που άλλαξε είναι η χρονολογία στο ημερολόγιο, ενώ οι εμμονές μου μένουν ίδιες και εγώ απλά παρακολουθώ τις εξελίξεις για κάποια από τα πιο αγαπημένα μου “κολλήματα”.

Η Karen Berger αποχωρεί το Μάρτιο από τη Vertigo μετά από μια επιτυχημένη και μακρόχρονη καριέρα! Και θα μας πείτε: “Και τι έγινε;”. Γι’ αυτό κάναμε αυτό το podcast. Για να συστήσουμε τη Karen Berger σε όσους μπορεί να μην την ξέρουν και να αναδείξουμε τη συμβολή της στη δημιουργία μερικών από τις καλύτερες και πιο γνωστές σειρές του Μέσου.

Βρισκόμουν οκλαδόν μπροστά στη στοίβα με τα παιδικά μου comics, αναζητώντας κάποιο που να είχα μήνες να διαβάσω και που να μη θυμόμουν το τέλος, πριν καν γυρίσω την πρώτη σελίδα… Ξεφυλλίζοντας τα, λοιπόν, ένα- ένα, κατέληξα κάπου στον πάτο της στοίβας, όπου και αντίκρισα κάτι που με γύρισε στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Ναι, το ξέρετε ήδη, το μαρτύρησα στον τίτλο: GARFIELD.

Μα τί πράγμα είναι αυτό, βρε παιδί μου; Με το που σκάσει μύτη λίγο κρύο, τσουπ, το μυαλό πάει στο καλοκαίρι και στο πόσο ωραία ήταν τότε. Θα μου πεις, τζάκι ανάβεις το καλοκαίρι; Όχι. Αλλά παραλία; Αντηλιακό και ψήσιμο με τις ώρες; Αυτά είναι ωραία. Και μετά σκέφτεσαι τα καλοκαιρινά σου post. Περιμένεις ακόμα εκείνα τα Marc Jacobs, αλλά εις μάτην…

Είναι Κυριακή βράδυ. Επόμενη μέρα έχω σχολείο, δεν έχω καταλάβει τι θέλουν οι συναρτήσεις από τη ζωή μου και δεν έχω καταλάβει και τι θέλω εγώ από τις συναρτήσεις. Σκέφτομαι: τα μαθηματικά δε με θέλουν στη ζωή τους. Γιατί να επιμένω; Σέρνομαι, λοιπόν, μέχρι το PC, ξέροντας ότι στο χώρο των webcomics θα υπάρχει πάντα μια ζεστή αγκαλιά για ‘με.